Wat een fijne, winterse setting! :-)

In Vuurbloed - Twaalf en het Bevroren Bos volgt de dappere Twaalf een opleiding om Jager te worden. Dankzij een reeks heftige gebeurtenissen in haar verleden is Twaalf in het Jagersfort beland en leert ze vechten om later, net als de andere leerling-Jagers, het Jagersfort en hun stammen te beschermen. Twaalf heeft echter ook haar eigen plannen: ze is vastbesloten om wraak te nemen op de personen die haar zo genadeloos van haar familie gescheiden hebben. De woede en verbitterdheid die in haar heersen maken Twaalf niet alleen een einzelgänger, maar ook een veelbelovend en talentvolle krijger.

Op een dag wordt het Jagersfort aangevallen en verdwijnt een leerling-Jager uit het kamp. Tegen alle regels en haar eigen plannen in ontsnapt Twaalf uit het kamp en gaat ze op zoek naar Zeven. Een sprookjesachtige, maar barre wereld opent zich voor haar: samen met Joekelhond, de reusachtige Waker van het fort, haar maatje Wiebel en Vijf en Zes, twee andere leerling-Jagers, trotseert ze het Bevroren Bos om Zeven te redden uit de handen van de Kobolden.

Maar Zeven laat zich niet zo makkelijk vinden en de gevaren van het Bevroren Bos zitten hen op de hielen. In een spannende race tegen de klok moeten Twaalf en haar vrienden niet alleen hun vijanden overwinnen, maar ook hun eigen angsten. Een meeslepend verhaal vol schitterende decors, een avontuurlijke queeste en moedige personages.

Vuurbloed — Twaalf en het Bevroren Bos is een verhaal dat je in één ruk wilt uitlezen. De schrijfstijl van Fowler is niet te ingewikkeld, maar wel heel vlot, mede dankzij de vele dialogen. De ene na de andere spannende gebeurtenis volgt elkaar op en maakt dat je na ieder hoofdstuk tóch weer even de bladzijde omslaat om nog even verder te lezen. In een rap tempo maak je kennis met de personages, met het Jagersfort en met de winterse wereld buiten het Jagersfort. Je ontmoet vreemde wezens, zoals kobolden, ijskrijsers, de Waker, vlugvoeters en schaduwschimmen, maar ook hartverwarmende personages, zoals eekhoorn Wiebel en stamhoofd Zilver.

En dan hebben we het nog niet gehad over het decor: waanzinnig! De wereld van Vuurbloed is origineel en heel aansprekend, vond ik tenminste ;-) Ik ben een echt wintermens, dus ik liet me gewillig meenemen door het kristallen landschap, de ijskoude sneeuw en de grillige bergen. Over het Jagersfort zelf had ik nog wel iets meer willen weten, want daar kon ik me jammer genoeg iets minder een beeld bij vormen. Maar in de wereld erbuiten, met haar mysterieuze wezens en schitterende natuur, had ik met alle liefde nog wat langer willen verblijven.

Door het boek heen maak je als lezer kennis met verschillende personages, maar hoofdpersoon Twaalf is veruit de belangrijkste. Je maakt de spannende tocht door het Bevroren Bos samen met haar mee en ontdekt dankzij verschillende flashbacks wat zich precies in haar verleden heeft afgespeeld. Ik ben zelf gewoonlijk niet zo’n fan van flashbacks, want het kan soms de actie wat uit het verhaal halen. In dit verhaal had het gelukkig wel meerwaarde: dankzij deze flashbacks begrijp je als lezer beter waarom Twaalf is zoals ze is. Daarnaast brengt het een paar interessante plottwist met zich mee.

Over plottwists gesproken: daar zat het boek vol mee! De ene zag ik eerder aankomen dan de andere. Vooral tegen het einde van het verhaal krijgt de spanningsboog nog even een enorme boost en kwamen er een paar details aan het licht die me óf enorm verrasten of me heel veel voldoening gaven, omdat ik al hoopte dat het ongeveer zo zou gaan lopen (en ja, dat is toch altijd fijn, als je het als lezer bij het juiste eind hebt :-)).

Hoewel de setting van Vuurbloed — Twaalf en het Bevroren Bos naar mijn mening erg origineel is, vreesde ik aanvankelijk een beetje voor de clichématige elementen in Twaalfs karakter. Ik ben persoonlijk een beetje moe van het ik-heb-iets-vreselijks-meegemaakt-en-stoot-iedereen-af-type-hoofdpersonage, zoals ik Twaalf aan het begin inschatte. Het lijkt wel alsof personages in jeugdboeken soms niet meer gewoon vriendelijk of kwetsbaar mogen zijn — ze moeten altijd iets heel heftigs hebben meegemaakt, heel normaal maar tegelijkertijd super speciaal zijn, en natuurlijk ongekend dapper.

Deze cliché’s spreken mij niet altijd meer zo aan (waarom moet het van het ene naar het andere uiterste gaan?) en ik was er dus even bang voor dat Twaalf perfect in dit plaatje zou passen. Het luchtte mij enorm op om te zien dat mijn vooroordeel gedurende het boek gelukkig langzaam maar zeker met de grond gelijk gemaakt werd. Twaalf maakte uiteindelijk de karakterontwikkeling door waar ik op hoopte en dat maakte alles goed. Inmiddels heb ik haar in mijn hart gesloten en ben ik onwijs nieuwsgierig naar hoe haar avontuur in het vervolg op dit boek verder gaat!

Kortom: een ontzettend fijn jeugdboek om te lezen; eentje die me zeker bijblijft en ik ben ervan overtuigd dat het bij veel (jonge) lezers in de smaak zal vallen. Ook de diverse personages zijn een waardevolle toevoeging, denk bijvoorbeeld aan Zeven die een spraakprobleem heeft en stottert. De vertaling van sommige uitdrukkingen in het boek vond ik zelf iets minder passend, maar dat is een te verwaarlozen sidenote. Vuurbloed - Twaalf en het Bevroren Bos is het spectaculaire begin van een veelbelovende serie, eentje die je als diehard leesfanaat zeker gelezen wilt hebben!