Een waardevol en leerzaam verhaal

Wat je zegt zie je zelf is een meeslepende young adult met een pittig thema dat Jacodine door het boek heen voor iedereen begrijpelijk maakt.

Marscha heeft de piek van haar eetstoornis achter zich en gaat met haar ouders en haar broertje op vakantie naar het zonnige Frankrijk. Terwijl dit voor de meeste mensen iets is om naar uit te kijken, is het voor Marscha vooral een intensieve uitdaging. Lekker zwemmen in het zwembad? Ongedwongen bij een kampvuur zitten? Eten waar anderen bij zijn? Genieten van een ijsje? Dat zit er allemaal niet of nauwelijks in. Zelfs een appel eten is voor Marscha al een meedogenloze strijd. Om nog maar te zwijgen over de liefde. Dus is het dan ook niet beter om die aantrekkelijke Ruben op een afstand te houden?

Aan de andere kant worstelt Ruben, die op de camping werkt, met zijn eigen issues. De relatie met zijn moeder loopt stroef, al helemaal nu hij liever een opleiding aan het hbo wil doen in plaats van te moeten ploeteren aan de universiteit. En dan verblijft er ook nog eens een mooi meisje op de camping die hem nog meer in de war maakt.

Terwijl Marscha en Ruben beiden worstelen met hun eigen problemen, vallen en weer opstaan en naarstig zoeken naar oplossingen, groeien ze steeds dichter naar elkaar toe. De vraag is echter of hun vakantieliefde sterk genoeg is om de vakantie te overbruggen en staande te blijven te midden van de strijd die ze voeren.

Ik las dit boek met heel veel plezier (en interesse!). Wat je zegt zie je zelf heeft voor mij de perfecte combinatie van diepgang en luchtigheid. Hoewel een vrij heftig onderwerp centraal staat, belemmerde dat geen enkel moment mijn leesplezier. Ik heb zelf mensen gekend die worstelden met een eetstoornis, maar het nog nooit van zo dichtbij meegemaakt als nu. Nu zat ik echt in Marscha’s hoofd en kon ik op die manier ervaren wat voor een helse strijd het moet zijn voor haar én voor haar familie.

Zo nu en dan kon ik me wel eens grondig aan Marscha irriteren. Vooral omdat ze zo’n negatief zelfbeeld heeft en ook de bevestiging van anderen niet gelooft. Dan dacht ik: kom op, meid, zeur niet zo. Geef jezelf een schop onder je kont. Hier word je toch moe van?

Maar laat dit nu net zijn hoe (denk ik) veel buitenstaanders zoals ik denken over een eetstoornis. Alsof ‘een schop onder je kont’ genoeg is om zo’n ziekte te lijf te gaan. Nu, ik kan je vertellen: dat is het niet. Zelf al wist ik er wel het een en ander vanaf en was ik me ervan bewust dat het vooral om een mentale ziekte gaat, die niet ‘over’ is als je ‘gezond genoeg’ bent om een kliniek te verlaten (sterker nog, de ergste strijd moet dan misschien zelfs wel beginnen!), toch gaf het verhaal van Marscha mij veel nieuwe inzichten.

Dus hoewel Marscha als hoofdpersoon mij niet altijd aansprak, paste dat juist in dit verhaal goed in het plaatje. Door het verhaal heen leer je haar beter kennen, en haar familie, en ook haar pogingen om er wél bovenop te komen. Zo groeide mijn respect voor de reis die zij — en samen met haar veel andere meisjes en jongens, mannen en vrouwen — moet afleggen om weer zichzelf te kunnen zijn.

Wat je zegt zie je zelf is een boek met pittige onderwerpen, afgewisseld met luchtigere gebeurtenissen die zorgen voor een goede balans. Het liefdesplot tussen Marscha en Ruben heb ik met veel plezier gevolgd en ook de warme vakantiesfeer spatte van de bladzijdes af. Het was heerlijk om op sombere najaarsdagen en in tijden van de lockdown tóch even te kunnen ontsnappen naar een warm oord buiten het grauwe Nederland!

Ik vind dat dit echt een boek is dat iedereen zou moeten lezen. Er zijn jaarlijks ruim 200.000 mensen die lijden aan een eetstoornis; het is de psychische ziekte met het grootste sterftecijfer. Toch is er nog te weinig begrip voor of kennis over, wat het voor mensen die lijden aan een eetstoornis nog moeilijker maakt.

Verhalen als die van Marscha laten ons een tijdje meeleven in het hoofd van een persoon met een eetstoornis en wat dit doet met hun naaste omgeving. Voor mij was dit leerzaam, indrukwekkend en intens. Ik hoop daarom van harte dat ook jij dit boek een kans geeft. Daarnaast raad ik dit boek met klem aan aan scholen. De grootste kans om in een eetstoornis te belanden is tijdens de puberteit. Een boek als Wat je zegt zie je zelf kan voor meer inzicht, begrip en kennis zorgen. Elke schoolbibliotheek zou dit boek in huis moeten hebben.

Kortom: Wat je zegt zie je zelf is niet alleen een heftig boek, maar ook gewoon een heel mooi en fijn boek om te lezen. Jacodine heeft een prettige schrijfstijl waar je in een sneltrein doorheen vliegt. Naast het hebben van een eetstoornis komen er ook andere herkenbare thema’s in het verhaal naar voren, zoals vakantieliefdes, studiekeuze en familierelaties. Een intens, maar warm verhaal over strijden, falen en weer opkrabbelen. Maar bovenal over hoop en overwinnen.