Rare zinnen.

Ooit zei Ward Ruyslinck in een interview dat het niet goed is om populair te zijn bij scholieren, want dat je dan later als schrijver wordt uitgespuwd.
Ikzelf heb vroeger veel Ruyslincks gelezen, eerst inderdaad via de school, daarna op eigen initiatief. Ik vond hem goed.
Maar ja, ik had toen verder nog niet veel gelezen.

Nu vroeg ik me af waarom Ruyslinck compleet vergeten is en ik herlas “De stille zomer”. Ik herinnerde me niets meer van het verhaal. Hàd ik het eigenlijk wel gelezen?
Het verhaal is dan ook niet veel zaaks.
Wat een tegenvaller. Vond ik zoiets echt goed vroeger, … zo’n 40 jaar geleden?
Nee. Een flauw verhaaltje. Rare zinnen. En de sfeerschepping, van een warme, stille zomer kon ook wel beter.
“Een van de beste kleinere werken van Ruyslinck, die ervoor werd bekroond met de prijs van de Vlaamse lezer”. (d.i. een deel van de flaptekst.)

Een citaat:
“’Kijk, daar ligt een handschoen,’ zei ze.
Ik keek niet naar de handschoen, want ik had in mijn leven al wel duizenden handschoenen gezien, met of zonder hand er in, maar geen enkele had me ooit iets dichter bij de eeuwige waarheid gebracht. Het was een dood aanhangsel van de wijsbegeerte, het vijfvingerige overtrek waarmee de zondige mens zijn bezoedelde hand bedekte en aan het openbare misprijzen onttrok.”

Zulke zinnen zijn kenmerkend voor Ruyslinck.