Beetje overladen

Het boek begint goed. Er zit vaart in en je leert de personages al gauw kennen, mede dankzij een lijst van personen, in het begin van het boek.
De belangrijkste gebeurtenis vindt al vroeg plaats: het jongste zoontje van de obersturmführer wordt vermist.
En dan springt het de hele tijd van de ene naar de andere persoon, in zeer korte hoofdstukjes.  In het begin zorgt dat voor spanning. Je wil altijd maar verder lezen.
Alles speelt zich af in ongeveer een half etmaal.  Hoe zal het aflopen?
Maar! Helaas. De spanningsboog wordt véél te lang uitgerokken en dan krijg je het omgekeerde effect bij de lezer, althans bij mij. Het blijft maar duren, allemaal in die ene nacht.  En weer een zijsprong en nog een en nog een.  De chauffeur, de bediende, de echtgenote, de muzikant, de mannen die in het crematorium werken, tussendoor worden nog alle mogelijke verschrikkingen van een concentratiekamp beschreven. Te veel, veel te veel.
Op blz. 460 heb ik het opgegeven.  Het kan mij niets meer schelen of Karl (de nazi en tevens hoofdpersonage van het boek) uiteindelijk snapt hoe de vork in de steel zit en hoe het met hem afloopt.