Grappig en herkenbaar.

Dit boek gaat, volgens de flaptekst, over een lifestylejournalist die de stedelijke, hippe middenklasse in haar blootje zet.
Het is dus grappig en herkenbaar.
Maar het is veel meer dan dat.
Eenmaal ik verder in het verhaal zat, bekroop me het gevoel dat dit allemaal alles behalve grappig is.
Als dàt het leven is van de jonge stedelijke middenklassers!
Eenzaam voor hun computerscherm, en een zeer onzeker inkomen als freelancer.
Alle kledingmerken kennen; weten hoe duur het allemaal is; staren naar de computer en hopeloos op zoek zijn naar iets origineels.
Proberen ‘kunst’ te maken, … maar alles lijkt al eens eerder gemaakt.
Ringo, of het hoofdpersonage, doorziet de moderne kunst. Dat is opmerkelijk, want hij is nog geen veertig. (Bij mij heeft dat veel langer geduurd.)
Uiteindelijk is het een heel grappig boek, maar wel met een wrange nasmaak.
Het lijkt mij een ongelukkige generatie, die mensen die na 1980 geboren zijn.
Besluit: Het internet heeft de mensen niet gelukkiger gemaakt.
Citaat:
“Jonge vrouwen die verhuisd zijn naar de rand van de stad omdat ze zwanger zijn en bruine, lage laarzen dragen in combinatie met retrojurkjes en okergele cardigans, meestal actief in het onderwijs of de ambtenarij. Hun kind zal een bakfietswaardige naam krijgen genre Jules, Leon, Emile of Jef en school lopen op een school waar niet te veel migranten zijn, of met hun woorden: ‘Er moet een gezonde sociale mix zijn.’ (blz.135)