Een heel typische Dickens.

Ik ben altijd een beetje bang om aan een Dickens te beginnen, omdat er meestal zo veel ellende in zijn verhalen zit.
Anderzijds zit er ook altijd veel mensenkennis en zelfs humor in.
Dus: toch maar begonnen aan het tweede boekje in de reeks ‘Christmas Books’.
Bij verhalen uit die tijd is het verouderd taalgebruik ook wel eens een probleem, maar Mark van Dijk heeft een schitterende nieuwe vertaling gemaakt.
Het verhaal heeft iets dromerigs. Er komen geesten in voor. En het is soms moeilijk te volgen of het nu een droom is of het echte leven. Maar de typische sfeer van een Dickensverhaal is er toch weer.
Echt iets om in december te lezen.