Veelbelovende titel, maar niet overtuigend.

“In een land zonder vogels” is duidelijk een dystopie.
Ik schreef me in voor de leesclub op Hebban, omdat ik iets verwachtte zoals 1984 van Orwell of Wij van Zamjatin.

Het boek begint veelbelovend.
“Ik ben hier nu anderhalf jaar. Misschien is het tijd om mijn kant van het verhaal te vertellen.”
Dat wekt de nieuwsgierigheid van de lezer.
Wat is er gebeurd?
Op de achterflap: “Het was het vijftiende jaar van de econocratie. Vijftien jaar nadat we onze democratie voor de Corporatie hadden verruild. …”
En ook de titel maakte me nieuwsgierig. Waarom waren er geen vogels meer in het land?

Kortom: geweldig veel dingen waar een goed verhaal in zou kunnen zitten.

Vooreerst: de milieuproblematiek.
Grote delen van het noordelijk halfrond zijn overstroomd. Het is er ijzig koud.
Mensen emigreren naar Zuid-Afrika, waar het nog wel enigszins leefbaar is.
Daar zijn bloeiende steden. Mensen lijken er alles te hebben wat er nodig is om gelukkig te zijn.
Maar toch.
Bijbels en veel andere boeken zitten achter slot en grendel. Heel wat muziek mag niet meer beluisterd worden.
En er is wel degelijk een verzetsbeweging.
Is die econocratie dan toch niet zo ideaal?

Jammer genoeg verglijdt het verhaal in het tweede deel naar een soort van avonturenroman.
Achtervolgingen, veel geweld, …Zeer filmisch geschreven, met korte zinnen, met vaart, maar niet overtuigend.

Heeft de schrijver nu een avonturenroman willen schrijven of een literair werk?
Voor een avonturenroman is het lang niet spannend genoeg en voor een literair werk zijn er iets te veel clichés gebruikt en blijven er veel te veel dingen onduidelijk.
Ook de schrijfstijl is niets bijzonders.