Zeer moeilijk te volgen.

Het begint met een leesaanwijzing: “Dit boek omvat eigenlijk vele boeken maar het is bovenal een tweetal boeken. De lezer wordt uitgenodigd te kiezen uit een van de volgende mogelijkheden:
Het eerste boek kan op de gebruikelijke wijze gelezen worden, en eindigt met hoofdstuk 56 waaronder een reeks sterretjes staat ter vervanging van het woord Einde. De lezer kan dus zonder gewetensbezwaren de rest ongelezen laten.
Het tweede boek kan men lezen door te beginnen met hoofdstuk 73 en verder te gaan in de aan het eind van elk hoofdstuk aangegeven volgorde. Mocht men dit vergeten of niet helemaal begrijpen, dan raadplege men slechts de volgende lijst: 73 → 1 → 2 → 116 → 3 → 84 → 4 → 71 → 5 → 81 → (en zo nog 12 regels vol nummertjes en pijltjes)."
Ik heb het op de tweede manier gelezen. En ik heb echt mijn best gedaan.
Maar na heel wat hoofdstukken gelezen te hebben, moest ik vaststellen dat het verhaal absoluut niet boeiend was. Miste ik iets?Zag ik iets over het hoofd?
Ik las dan maar de recensies van zij die dit boek 5 sterren gaven. Daar werd ik echter niet wijzer van. Een hinkelspel?
Leuk voor de schrijver misschien.
Maar hij kon dat even goed mooi achter elkaar geschreven hebben.
Wat is de meerwaarde om van hoofdstuk 154 naar 85 te springen en van daar naar 95, vervolgens naar 146 en daarna naar 29?
De keuze van de schrijver, welteverstaan. Jij, als lezer, mag de volgorde helemaal niet kiezen, hoor.
Na zeker meer dan de helft gelezen te hebben, begon ik de meeste hoofdstukken diagonaal te lezen. Dan is het tijd om ermee te stoppen.
Hoofdstuk 34 lijkt wel wartaal, maar je hebt al snel door dat je elke keer een regel moet overslaan om een normale tekst te verkrijgen. Dus regel 1, 3, 5, enz.
Experimenteel?
Ik had het misschien op de klassieke manier moeten lezen, van hoofdstuk 1 tot hoofdstuk 56,maar daarmee worden de personages natuurlijk niet minder vervelend.
Citaat:
‘Zeg,’ vroeg Oliveira, ‘waar stond dat stuk over dat ene woord, dat jij zo goed vond?’
‘Ik ken het uit mijn hoofd,’ antwoordde Etienne. ‘Het is het voegwoord ALS gevolgd door een voetnoot, met weer een voetnoot gevolgd door een voetnoot. Ik zei net tegen Perico dat Morelli’s theorieën niet zozeer origineel zijn. Wat hem zo dierbaar maakt is zijn praktijk, de inzet waarmee hij probeert te ontschrijven, zoals hij zegt, om zich het recht te verwerven (en het voor iedereen te verwerven) opnieuw met zijn beste beentje in het mensenhuis te stappen. Ik gebruik zijn eigen woorden, of woorden die er veel op lijken.’
‘Surrealisme hebben we nu wel genoeg gehad,’ zei Perico.
‘Het gaat niet om een poging tot verbale vrijmaking,’ zei Etienne. ‘De surrealisten geloofden dat de ware taal en de ware werkelijkheid gecensureerd en in de doofpot gestopt waren door de rationalistische en burgerlijke structuur van het Westen. Ze hadden gelijk, maar dat was maar één fase van het ingewikkelde pellen van de banaan. ….”
Enzovoort.