Ja en nee.

Gelezen tot blz. 278 (van 665 blzn. …. e-book.)
Gestopt.
Het verhaal begint goed tot zeer goed, met Bittori die na 20 jaar terugkeert naar haar huis in een dorp, eerst stiekem 's nachts, maar na verloop van tijd steeds openlijker. Het is haar huis, maar in het dorp heeft ze blijkbaar veel vijanden. Haar man is jaren geleden vermoord door de ETA. Waarom?
En waarom is men boos op háár? Omdat zij geen sympathie heeft voor de ETA?
Je leest en je leest, maar steeds worden er zijsprongen gemaakt, flash-backs, verhalen over de kinderen. Het is niet altijd duidelijk over welke periode de schrijver het dan weer heeft, hoe oud die kinderen op dat moment zijn.
En dat blijft maar duren, in korte hoofdstukken.
Na 278 blzn. had ik er opeens genoeg van.
Ik dacht met dit boek meer te vernemen over de ETA, over het ontstaan van deze "beweging".
Waarom groeide ze uit tot een terroristische organisatie?
Maar niets van dat alles.

En literair gezien?
Dit boek wordt algemeen nogal opgehemeld.
Maar de schrijfstijl is ook heel gewoontjes. Ja, het leest vlot weg, dat wel.

Er staan veel Baskische woorden in, woorden waarvan je de betekenis in een register achteraan kan opzoeken, maar bij een e-book is dat nogal vervelend, vind ik.

Citaat:
“Zij en vele anderen denken dat ze heel revolutionair zijn omdat ze naar betogingen gaan en leuzen schreeuwen, maar in werkelijkheid klampen ze zich vast aan de traditie en zijn het een stelletje onbenullen van hier tot Tokio.” (blz.274)
(!)