Overroepen.

Ik heb 168 blzn. van de 252 gelezen in dit boek. Op "iedereenleest" was bijna iedereen er wild enthousiast over. Maar ik zat mij bij het lezen nogal te ergeren aan die man. Wie gaat er nu als kluizenaar in de vrije natuur leven, op een plaats waar het 30° onder nul vriest ? Hij zit te kankeren op de maatschappij, maar hij heeft wel de nodige dikke kleren bij zich, door mensen vervaardigd. Hij heeft een pak boeken meegenomen naar zijn gezellige blokhut, omdat het leven in de vrije natuur zeer saai is. Hij wou even weg van de mensen (en van de verplichting om gesprekken te voeren), maar om de haverklap vallen er mensen ongevraagd binnen bij hem. Vele lezers vinden dat het zo mooi is geschreven. Ik vind het veel te korte zinnen. In de trant van : "Om half zeven 's morgens gunt Boerjatië ons de zon. Met gist smaken blini's heel anders. De honden hebben de kwikstaarten de oorlog verklaard. Door de dunne sneeuwlaag lijkt het meer op de zoutvlakte van Uyuni." (Deze zinnen staan echt zo achter elkaar, op blz 155).
Kortom, ik dacht dat het een rustgevend boek zou zijn, maar ik werd er gewoon nerveus van.
Ik had er veel meer van verwacht.