Ontluisterend

Ontluisterend.
Het is ongelooflijk hoe de kinderen van de Apostolische gemeenschap geïndoctrineerd werden. Ook de schrijfster van dit boek vraagt zich af waarom er niemand zag wat er gebeurde en waarom niemand ingreep.
Bij apostolische gemeenschap denk ik aan een kerk, aan Christus en aan God. De apostolische gemeenschap heeft geen kerk, maar een gebouw. Er is geen God, maar een goddelijke geest die in de mensen kan komen. Apostel Slok vertegenwoordigt het goddelijke en hij wordt aanbeden als een God. Alle dankliederen richten zich tot hem. De apostel wist wat goed was voor de mensen en hij zorgde er dan ook voor dat zijn volgelingen alle tijd besteedden aan deze beweging. Ze moesten oefenen voor het koor, helpen bij de kindermiddagen, klussen voor het kerstspel, zingen bij het kerstspel, het gebouw onderhouden en zo meer. Er was geen tijd voor andere zaken, ook niet voor de kinderen die volgens de strakke richtlijnen van de apostel opgevoed moesten worden.
Als je nu googled op apostolische gemeenschap vind je hier weinig van terug. Sinds 2001 zijn bijna alle liederen herschreven en alles wat op de aanbidding van apostel Slok wijst, is gewist.
Het boek is heel leesbaar. Jeugdherinneringen worden afgewisseld met de worsteling van de volwassene voor wat de gemeenschap voor haar heeft betekent en welke nadelige gevolgen ze ervan heeft overgehouden. Toch is ze niet geheel negatief. Er is een grote verbondenheid en de muziek en het gezang ontroeren haar nog steeds.
De apostolische gemeenschap was in de vorige eeuw in elk geval een gevaarlijke sekte en er was niemand die het zag.