De sfeer van de Caraïben

We volgen de levensloop van Rachel Pomié Petit Pizzarro, een Joodse Creoolse vrouw op het eiland Saint Thomas, opgetekend in een prachtige, verhalende stijl. Hoffman schrijft zoals ze het ook mondeling zou vertellen. Heel soepel en gestroomlijnd, waarbij ze niet alles rechtstreeks benoemt, maar waar tussen neus en lippen door blijkt wat gebeurd moet zijn.
Van jongs af aan opstandig en tegendraads verzet Rachel zich tegen alles wat haar moeder wil, maar ze komt niet onder een gearrangeerd huwelijk uit. Na de dood van haar man ontmoet ze Frédéric Pizzarro en neemt ze haar leven in eigen hand.

De hoofdstukken in het boek zijn vanuit verschillende perspectieven geschreven, al dan niet in de ik-vorm maar het begint en eindigt met Rachel. Behalve Frédéric en nog enkele personages komt vooral Rachels zoon Camille Pizzarro aan het woord, de latere beroemde impressionistisch schilder Pissarro. Dit zijn stukken die dan ook geschreven zijn door de ogen van een schilder, waarbij ik fysiek bijna deel ga uitmaken van een wereld en de meest uiteenlopende kleuren en geuren.

Camille is net zo opstandig en eigenzinnig als zijn moeder en wil zijn eigen weg gaan, waarbij Rachel hem voortdurend in de weg loopt. Zij ontwikkelt zich gedurende de vele decennia die dit boek omvat van rebels kind via wilskrachtige vrouw naar een tirannieke moeder.

Een rode draad door het verhaal vormen appels, die voor elk personage, elke generatie weer een andere betekenis hebben.
De verbintenis van tegenpolen is een prachtige familieroman, gebaseerd op waargebeurde feiten en personages. Tegenstellingen tussen Joods zijn of Afrikaans in gebruiken en religie, in rangen en standen verschillend van ras, keren veel terug. Ik heb het graag gelezen.