Komt niet helemaal uit de bus

Ellie en Steven gaan voor het eerst samen een weekend weg, naar een afgelegen huis, waar ze door een sneeuwstorm vast komen te zitten. Het romantisch bedoelde weekend verloopt echter rampzalig. Zowel Ellie als Steven hebben geheimen, maar ze zijn volledig aan elkaar overgeleverd.

Het boek is opgebouwd uit elkaar afwisselende hoofdstukken vanuit beide personages. Ellie is de ik- figuur, over Steven lezen we in de derde persoon enkelvoud. Meteen komen ook de verschillen tussen de chaotische woelige Ellie en de nette georganiseerde Steven gelijk boven tafel.

Daartussendoor staan geheimzinnige anonieme dagboekfragmenten, die zich in de tijd voor het weekend afspelen. Maar Van Rensburg heeft voor alle drie de personages dezelfde schrijfstijl toegepast. Ze schrijft beeldend, poëtisch, met prachtige zinnen in mooie beeldspraak. Knap, maar soms net iets te kunstmatig en Ik vraag me af of echt alles zo mooi en omfloerst beschreven moet worden, hier en daar mag het best kort en functioneel. De drie personages zijn niet te herkennen aan een eigen stijl. Hiermee zou het eindelijk nog mooier zijn geweest, aannemelijker ook.

Het verhaal verloopt traag, stap voor stap, heel gedetailleerd volgen we de handelingen van Ellie en Steven. Het gevoel van onthaasting is duidelijk aanwezig, maar tegelijkertijd is er ook meteen een unheimische sfeer met subtiele hints naar geheime agenda’s van zowel Ellie als Steven.

Na een bizarre wending in het verhaal wordt de sfeer steeds beklemmender, de gruwel van wat zich afspeelt of dreigt te gaan afspelen springt vanuit de pagina’s op je af, tot het onvermijdelijk dramatische slot, waar Van Rensburg de ontknoping zo lang mogelijk uitstelt. Vlak daarvoor heeft ze nog een klein, verbazend raadsel voor ons. Door aandachtig lezen kunnen we constateren wat dit zou kunnen betekenen, maar eigenlijk blijft het gissen. Hier laat ze ons een beetje teveel aan ons lot over. Verklappen hoeft niet, maar iets meer indirecte aanwijzingen zouden ons in staat stellen om met meer zekerheid de plot te begrijpen.
Het boek eindigt te snel, te warrig en onwaarschijnlijk. Het had een betere plot verdiend.

Het is leuk om de proloog nog een keer te lezen als je het boek uit hebt. Heel veel valt dan op zijn plaats, en heel veel van wat daar is weggelaten, is opgenomen in de laatste hoofdstukken.
De originele titel ‘Nobody but us’ is veel mooier dan de vertaling, ook al omdat hij in het boek een paar keer voorkomt en prachtig in de context past.