Goed derde deel, minder 'wow-effect'

Toen ik 'Perfecte resten' vorige zomer las, was ik gelijk verslaafd aan deze serie en is Helen Fields een van mijn favoriete auteurs geworden. 'Perfecte dood' is het derde deel in de serie over het Schotse inspecteurs-duo Ava Turner en Luc Callanach.

Zonder dat de rechercheurs er weet van hebben is een seriemoordenaar bezig met het vergiftigen van mensen in Edinburgh. Zijn slachtoffers sterven een langzame en pijnlijke dood, zonder dat ze er enig besef van hebben dat ze gif hebben genomen. Wie is deze sluwe moordenaar en waarom vergiftigd hij juist deze personen, en hoe kan hij zo buiten de radar van de politie blijven?
Ondertussen hebben Ava – en haar collega’s – het moeilijk; oud-hoofdinspecteur Begbie, Ava’s oude en trouwe vriend en mentor bij de politie, heeft plots zelfmoord gepleegd. Ava vindt dit erg moeilijk om te verwerken, en vermoedt al snel dat er misschien meer achter zijn dood zit.

Een groot pluspunt van deze serie vind ik zeker dat Helen Fields ervoor kiest om 2 zaken door elkaar te laten lopen, zo ook in dit deel. 'Perfecte dood' is wel wat minder gruwelijk dan de vorige delen, maar het heeft zeker een goed en sterk plot met de bekende fijne schrijfstijl van Fields. Daarnaast is er ook genoeg ruimte voor de privélevens van de inspecteurs en leren we hen weer een beetje beter kennen. Door de afwisseling van de lopende zaken van de onderzoeksteams, de 2 rechercheurs, het vertelperspectief van de nabestaanden, slachtoffers en dader is het weer een superinteressant verhaal geworden en verveelt het geen moment.

Desondanks vond ik dat dit deel minder een ‘wow-effect’ had dan de eerste twee delen in de serie, die ik beide onwijs goed vond. Misschien dat dat komt door de keuze van de (moord)zaken, die me net iets minder pakten en net iets minder spetterend waren dan die in de eerste twee boeken. Maar ook 'Perfecte dood' vind ik absoluut een aanrader en een mooi vervolg op de serie, zeker lezen dus! Ik wacht al met smart op deel 4, die uit zal komen in september!