Van een trage start naar een goed & vlot einde in de rechtszaal!

De setting van het boek is goed bedacht en origineel: een vrouw wordt beschuldigd van moord als haar vermoorde buurman in haar schuur wordt gevonden. Het bewijs wijst overduidelijk naar Tabitha, maar ze heeft het niet gedaan.. toch? Ze kan het niet eens worden met haar advocaat over de aanpak van de verdediging en ontslaat haar. Tabitha neemt de uitzonderlijke beslissing om zichzelf te verdedigen in de rechtszaal en neemt daarmee een grote gok.

Het begin vond ik even inkomen. Alhoewel de schrijfstijl van Nicci French goed is en het verhaal alsnog erg vlot leest, vond ik de eerste helft van het boek vrij traag gaan en zelfs een beetje langdradig. We lezen de uitgebreide gedachtegang van Tabitha waarmee ze een (poging) doet tot het verzinnen van een tactiek voor haar verdediging, wat gepaard gaat met verschillende getuigen verhoren. Het onderzoek gaat natuurlijk een stuk langzamer omdat ze vanuit de gevangenis te werk gaat en de communicatie niet even snel gaat.

Ik had meer verwacht van het verhaal over het leven in de gevangenis: hoe de sfeer er is wordt wel een beetje verteld, maar blijft op de achtergrond. Terwijl mij dat juist heel interessant lijkt. Hoe gaat het eraan toe in zo’n vrouwengevangenis? Wat zijn de verhoudingen onderling en tot de bewakers? Het lijkt allemaal vrij liefjes en niet even realistisch.

Maar de tweede helft maakte heel veel goed! De uiteindelijke rechtszaak, Tabitha’s ietwat klungelige pleidooi en haar bijzondere manier van getuigen horen was heel vermakelijk om te lezen. Stukje bij beetje krijg je meer informatie over de casus, en blijft het tot het einde een puzzel wie de moord gepleegd heeft. Als je van rechtbankthrillers houdt zou ik deze zeker wel aanraden! Ondanks de trage start is het het lezen waard.