Wauw

Het huis aan het strand geschreven door Jenny Hale is een liefdevolle roman die vele lezersharten zal gaan veroveren. Want wauw wat is dit een prachtig verhaal. De liefde, de vriendschap, de geschiedenis die zich herhaalt, alles samen is het perfecte plaatje voor de ultieme feelgood. In dit verhaal zet een nooit verstuurde liefdesbrief twee levens op zijn kop.

In ‘Het huis aan het strand’ volgen we het leven van Melanie, zij heeft jarenlang voor haar geliefde grootmoeder gezorgd, wanneer haar grootmoeder overlijdt weet ze even niet wat ze met haar leven moet. Maar het antwoord daarop is terug te vinden in de erfenis, ze krijgt namelijk de taak om een vervallen huis te kopen in Rosemary Bay. Het huis wat ze samen vaak hebben bezocht, en er van droomden om er een bed en breakfast van te maken. Op haar eerste avond nadat ze het huis heeft gekocht, ontmoet ze de plaatselijke aannemer Josh Claiborne. Ondanks zijn norse gedrag, smelt ze telkens weer voor zijn glimlach. Terwijl ze druk aan het verbouwen zijn, vinden ze vergeelde brieven van de vorige eigenaar. Brieven die een geschiedenis vertellen over het huis, waardoor heel Rosemary Bay wordt geraakt. Gaan de geheimen Josh en Melanie samen brengen? Of gaat juist het tegenovergestelde gebeuren?

Allereerst wil ik benoemen wat een prachtige schrijfstijl Jenny Hale heeft. Ze behoort vanaf nu dan ook tot een van mijn favoriete auteurs. Want wauw wat heeft die vrouw een prachtig verhaal weten neer te zetten. Het is naast heel romantisch, ook erg ontroerend. Je wordt vanaf de eerste bladzijde al verliefd op het verhaal en na het lezen van de laatste bladzijde blijft deze nog lang door je hoofd spoken.

Als lezer word je nieuwsgierig gemaakt naar de brieven die ze vinden. De brieven lijken wel een lot uit de loterij. Ze vertellen namelijk de geschiedenis van het leven van de vorige bewoner van het huis, Alfred Ellis. Het blijkt dat hij jarenlang elk jaar een brief geschreven aan zijn geliefde. Maar helaas is zijn liefde nooit beantwoordt. Wie was die vrouw en waarom heeft ze nooit terug geschreven?

Het gehele verhaal zit je met een glimlach op je gezicht te lezen, te genieten van het liefdevolle verhaal. Een verhaal die jou van begin tot eind gaat boeien met zijn prachtige geschiedenis. Die niet alleen maar mooi is, maar ook zijn mindere kanten geeft. Maar juist dit maakt het boek zo goed zo levensecht. In dit verhaal leer je ook een vier jarig jongetje genaamd Cole kennen, hij gaat jou hart veroveren in dit verhaal met zijn lieve praatjes.

Dit boek zou iedereen die een grote liefhebber van feelgood is gelezen moeten hebben. Want het enige wat ik kan zeggen over dit verhaal is, wauw. Ik zou zeggen ga het boek zelf lezen en ervaar het boek net als dat ik heb gedaan. Ik hoop stiekem dat we ooit nog eens terug kunnen komen bij deze personages, want het zou jammer zijn als we na dit verhaal alweer afscheid van ze moeten nemen. Want je gaat ze stuk voor stuk een plekje in je hart geven. Ik ben fan!

Deze recensie is eerder verschenen op femleest.wordpress.com