overroepen

Dat Pfeiffer formidabele zinnen op papier kan zetten weten we. Dat hij daar graag mee uitpakt ook. Tot zo ver het positieve van dit boek.
Een verhaal in de ik-vorm lijkt autobiografisch. Dat het hoofdpersonage soms zo pedant beschreven wordt is voor mij altijd moeilijk te begrijpen. Voor de rest zo veel verhaallijnen zonder echte climax. Veel open deuren intrappen. Alle toeristen zijn bv dom, behalve ik....
Het verhaal over het laatste schilderij van Caravaggio heeft een groot Dan Brown-gehalte.
Al bij al teleurstellend vind ik het geheel