Mooie novelle over lachgasgebruik en schuldgevoel

Het is al weer zo’n zes weken geleden dat de zeventiende kluitmannovelle “Verraderlijk patroon” van Marlen Visser verscheen. Ze schreef het boek overigens samen met haar dochter Ginger Beek.

Vanaf de eerste bladzijde zit de vaart er flink in. In het sterke begin hoort de achttienjarige hoofdpersoon Luca een doffe dreun. Na een realistische inleiding wordt al heel snel duidelijk waar die dreun vandaan kwam. Het heeft met haar broertje Sem te maken. Hoewel het niet echt een super spannend boek is, word je toch voortdurend aangespoord om door te blijven lezen. Meerdere hoofdstukken worden afgesloten met spanning oproepende cliffhangers, waardoor je het vervolg in een adem uitleest.

Dit is nou typisch zo’n boek dat niet alleen uitnodigt om te gaan lezen, maar ook om uit voor te lezen. Het bevat veel mooie voorleesfragmenten en prima aanknopingspunten voor een klassengesprek.

Verder wordt het gekenmerkt door een beeldende vertelstijl. Je ziet de scènes aan je voorbij flitsen. Ook de keuze voor een bijzondere gezinssituatie (alleenstaande moeder met twee kinderen, van wie broer Sem hulpbehoevend is) en de wat moeizame moeder-dochterrelatie is lovenswaardig. En het is daarnaast gedurfd om een onderwerp (lachgas) aan te snijden waarover nog nauwelijks in de jeugdliteratuur geschreven is. Het lijkt daardoor meer geschikt voor 14+, maar mijn brugklassers verzekerden me dat ze graag over dit onderwerp zouden willen lezen. Dus ik zou zeggen dat het ook prima leesbaar is voor 12+.

Nadat ze haar havodiploma heeft gehaald, krijgt Luca een bijbaantje in het casino. Na haar werk gaat ze een aantal keren met haar collega’s nog even wat drinken. Wanneer zij een aantal flessen met lachgas bestellen, twijfelt Luca of ze mee zal doen. Uiteindelijk wordt door de groepsdruk toch overgehaald met alle gevolgen van dien. Daarnaast belandt ze in nog een aantal vervelende situaties. Hoe zal ze zich hieruit weten te redden?

Met “Verraderlijk patroon” geeft de auteur je een inkijkje in de gevolgen van lachgasgebruik en zet je daarover aan het denken. Verder beschrijft ze heel realistisch over verliefdheid en schuldgevoel. Het is een makkelijk leesbare novelle met een aantal niet erg opvallende vooruitblikken en een fijn resumerend slothoofdstuk.