Middeleeuwse intriges

In De pleegzoon volgt de lezer Marie d’Harcourt, hertogin van Gelre, die wanhopig probeert haar positie te behouden nu zij geen opvolger heeft kunnen baren. De eerste kennismaking met Marie en haar echtgenoot Reinald is te vinden in De maagd van Rosendael, maar beide titels zijn goed los van elkaar te lezen.

Wanneer Marie de zorg krijgt over twee pleegzoontjes, stort zij zich volledig op hun opvoeding. Via hen én via haar bestuurlijke bemoeienis probeert zij een onmisbare positie aan het hof te verwerven. Dit geeft een interessante inkijk in de beperkte ruimte die vrouwen in die tijd kregen om invloed uit te oefenen.

Lydia Rood zet de historische context overtuigend neer. De politieke intriges, de hofverhoudingen en de positie van vrouwen worden scherp belicht. De stijl sluit nauw aan bij de periode waarin het verhaal zich afspeelt, wat zorgt voor authenticiteit maar het leesproces soms ook intensief maakt. Het boek vraagt om aandacht en kan daardoor taai aanvoelen, zeker voor lezers die minder vertrouwd zijn met middeleeuwse machtsstructuren.

Een extra uitdaging vormt de grote hoeveelheid personages met namen die sterk op elkaar lijken. De vele Willems, Jans en Maries kunnen voor verwarring zorgen, al biedt het overzicht achterin het boek daarbij gelukkig houvast.

Opvallend is hoe duidelijk de roman laat zien hoe ondergeschikt de rol van vrouwen in die tijd was. “De man is het hoofd, de vrouw het lichaam.” Deze uitspraak weerspiegelt de heersende opvattingen en benadrukt hoeveel strijd er sindsdien is geleverd om tot meer gelijkwaardigheid te komen. Tegelijkertijd maakt het verhaal zichtbaar dat ongelijkheid nog altijd een actueel thema blijft.

De pleegzoon is een zorgvuldig opgebouwde, historisch sterke roman die vooral lezers zal aanspreken die geïnteresseerd zijn in middeleeuwse politiek en maatschappij. Het is geen luchtig boek, maar wel een inhoudelijk rijke leeservaring.