“Als we in het duister tasten, kunnen we niet wachten tot het licht ons vindt.”

Een historisch drama met een feelgood-hart, zo zou ik Voor altijd bij mij van Kristin Harmel het beste omschrijven. Het verhaal speelt zich af in twee tijdlijnen: Parijs tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Verenigde Staten in 2018.

In de Parijse oorlogsjaren volgt Annabel een generatieslange familietraditie in de geest van Robin Hood: nemen van de rijken en geven aan de armen. In dit geval gaat het om het ontvreemden van juwelen van mensen die daar onrechtmatig aan zijn gekomen, ten gunste van het ondergrondse verzet. Annabel is bovendien haar dochters al aan het voorbereiden en opleiden om deze lijn voort te zetten.

In 2018 volgen we het verhaal van Colette, die haar leven leidt met littekens uit de Tweede Wereldoorlog. Met name haar ontwikkeling weet Harmel mooi neer te zetten: van een jong, onschuldig meisje tot een vrouw op leeftijd, gebukt onder schuldgevoel en intens verdriet. Op een emotionele manier worden het enorme leed en de gruwelijkheden van de oorlog blootgelegd, naast het bestaan met liefde, moed en de wil om door te gaan.

De schrijfstijl van Harmel is toegankelijk en prettig leesbaar, met hoofdstukken die heden en verleden afwisselen. De twee tijdlijnen vullen elkaar mooi aan en zorgen voor vaart in het verhaal. Voor altijd bij mij is een aangrijpend maar goed leesbaar boek. Geen zware literatuur, maar wel een verhaal dat prettig wegleest en je emotioneel meeneemt. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt, zelfs generaties later.