Poëtisch, beeldend en bij vlagen bijna filmisch

Voor mijn leesclub las ik Het mes in het vuur van de Noorse auteur Ingeborg Arvola. Zonder voorkennis begon ik aan het boek; zelfs de achterflap had ik nauwelijks gelezen. Wat een aangename verrassing bleek dat, want het verhaal liet een diepe indruk op me achter.

Centraal staat Brita Caisa, een sterke en onafhankelijke vrouw met twee zonen van verschillende vaders. Haar positie als ongehuwde moeder wordt in haar dorp met argwaan en afkeuring bekeken. Ze besluit te vertrekken en begint een zwervend bestaan, waarbij ze afhankelijk van het seizoen werkt bij de visserij of op boerderijen in het binnenland. Onderweg ontmoet ze Mikko, een getrouwde boer, met wie ze een intense, geheime liefdesrelatie aangaat.

Arvola’s stijl is poëtisch, beeldend en bij vlagen bijna filmisch. Ze weet de natuur en het innerlijke leven van haar personages op indrukwekkende wijze te schetsen. Veel zinnen nodigen uit tot herlezen en overdenken. Tegelijkertijd vraagt het boek veel aandacht van de lezer: door de grote hoeveelheid personages, stammen, culturen en namen is geconcentreerd lezen noodzakelijk. Een namenlijst of een kaartje zou hier zeker verhelderend zijn geweest.

Toch doet dit niets af aan de kracht van het boek. Het mes in het vuur is een rijk en sfeervol verhaal, dat vooral liefhebbers van literaire fictie zal aanspreken. De roman is geïnspireerd op het leven van Arvola’s voorouders en ademt echtheid en respect voor de geschiedenis.

Een boek dat beklijft.