Mooi geschreven verhaal

Mirjam verzorgt haar vader de laatste dagen van zijn leven na een beroerte. Ze ziet een kamptatoeage op zijn arm en vraagt zich af waarom haar niet-joodse vader die heeft. In de kast vindt ze een kampuniform met in verborgen vakjes brieven aan haar vader vanuit Ravensbrück. Het boek komt wat langzaam op gang omdat het korte hoofdstukken zijn van Mirjam in het Berlijn van 1989 na de val de Muur en dan naar de gedachten van Henryk aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Vanaf het begin heb je door dat Mirjam bang is en ergens voor op de vlucht. Verder in het boek wordt duidelijk waarom ze uit haar huwelijk gevlucht is. Ook gaandeweg komen er steeds meer brieven te voorschijn en daarmee kom je ook de geschiedenis van haar vader te weten. Een mooie zin uit één van de brieven is "Met mijn potlood zet ik een stempel op de wereld, hoe onbetekenend ook. Ik besta ze kunnen me niet uitwissen"
Het boek heet "De meisjes van Ravensbrück" en daarom denk je dat zij de hoofdrol hebben in dit boek. Het gaat niet alleen om de meisjes maar ook om het leven van Mirjam in het Berlijn van 1989. Ondanks de trage start houdt het boek je goed vast. Het is mooi geschreven met zinnen als "Axel vervaagt als een verfkwast in het water" Ik zou alleen willen dat het einde van het boek iets minder open was.