Briljante bootsman brengt bedreigde boot binnen

Het verhaal leest als een trein. Helaas is het slechts een thriller. Er is geen enkele diepgang te ontdekken. De ene noodlottige gebeurtenis is nog niet opgelost of het volgende komt er weer aan. Ijzige winden, Orkanen. Eeen schip dat steeds lek wordt geschoten, gebombardeerd, van binnen beschadigd door intern verraad, dubbelspionnen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het komt in dit boek voor.
Alles wordt door een uiterst stoere zeebonk, die overal en nergens ervaring op heeft gedaan, net met op het laatste moment een nieuw opgedaan inzicht, het schip weer weet te redden
Het boek begint met een verhandeling over de scheepvaart in Groot-Brittannië, waarbij de reders over lijken gaan. De schepen krijgen te weinig onderhoud, de bemanning te weinig gage. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak was de koopvaardijvloot van de Britten hopeloos verwaarloosd en ook verouderd.
In Duitsland was daarentegen een enorme vloot opgebouwd en het ergste van alles de U-boten. Hiertegen kon Groot-Brittannië niets in het geweer brengen.
Het was een land dat nog nooit op eigen grondgebied was aangevallen enze hadden altijd de sterkste vloot ter wereld gehad. Maar net als in het verhaal in dit boek, werd met steun van de Amerikanen, die de Engelse scheepsontwerpen kopieerden, wat met wat wijzigingen de Liberty-schepen opleverden, op de valreep (vlak voor de definitieve nederlaag) het keerpunt bereikt en de Nazi-troepen verslagen.
De bootsman had veel gewetenswroeging over alle doden die hij mede op zijn geweten had, maar hij kon niet anders. Dat peperden zijn scheepsgenoten hem steeds weer in.
Al met al een sympathieke hoofdpersoon, type ruwe bolster blanke pit, die veel lof verdient, maar daar wordt toch weinig blijk van gegeven door de hoge omes.