‘Misdaad is de schaduwkant van de emotie’

1931 Napels

Het is 25 maart 1931 als Arnaldo Vezzi vermoord wordt, een man die beschouwd wordt als de beste tenor van de wereld. Vezzi wordt dood aangetroffen in vol ornaat in zijn rol van Canio in Pagliacci van de Italiaanse componist Ruggero Leoncavallo.
Vezzi is weliswaar een doortrapte egoïst, een klootzak, iedereen haatte hem doch niemand had er voordeel aan hem te vermoorden. Het motief derhalve, dat ontbreekt.

Luigi Alfred Ricciardi, commissaris voor de openbare veiligheid, is zo hard als steen. Hij vraagt zich af hoe een fictief werk als een opera zoveel emoties kan losmaken, met op de achtergrond de schaduw van een immens verdriet. Want Ricciardi heeft de gave om schaduwen van hen die eens aanwezig waren, te doorgronden.

Met mooie bijrollen voor Don Pietino, pastoor in de Spaanse wijk en Livia. Zelfs Ricciardi, de sfinx, lijkt niet ongevoelig te zijn voor de charmes van de mooie volslanke Livia. Een mooie bijrol is weg gelegd voor hertog Spinelli, de driftkikker, directeur van het theater, Schouwburg San Carlo waar de moord heeft plaats gevonden.
Een who did it van behoorlijke klasse? Of een sociale tranentrekker van enige klasse? Er lopen net iets te veel tranen over wangen en andere lichaamsdelen.

Nawoord. ( Net zo belangrijk als het voorgaande)
Ik ben benieuwd geworden naar de sfogliatlli, naast de pizza bijkans het enige voedsel dat Ricciardi tot zich neemt. Sfogliatella (in het napolitaanse dialect: 'a sfugliatèlla) is een typische lekkernij uit de regio Campania, licht krokant zoals een Franse croissant en gevuld met ricotta en gekonfijte sinaasappels . Hmmm…
Het deeg is zo licht dat één hap duizend vlokjes deeg het luchtruim in zendt - daarna komt nog het mooiste, van binnen is deze knisperende wolk gevuld met een licht zoete crème van verse ricotta, semolina en gekonfijte sinaasappels of een ander gedroogde fruitsoort, een waar legendarische Napolitaanse pastiera.