Fraaie thriller annex spionageroman

In haar dankbetuiging vertelt Liza Marklund dat ze het verhaal van Winking en Vladlena bij zich gedragen heeft. 'Het is natuurlijk allemaal fictie, opgebouwd rond scenario's die hadden kunnen plaats vinden...' Het is een verschrikkelijke thriller over de eenzaamheid van spionnen en undercoveragenten. Is daarmee het verhaal verteld? Natuurlijk niet. Het begint pas.

De lezer moet kennis nemen van de kruipbramen, de mand, de reiswieg met Elin daarin en de verdwijning van Helena Stromberg die, bijna letterlijk, van de aardbodem verdwijnt in het veenmoeras van Kallmyren bij Stenträsk in Midden-Zweden. Het is de nacht van 14 op 15 augustus 1990.

De grote gebeurtenissen uit de jaren tachtig, de val van de muur èn de moord op Olaf Palme worden door Marklund geraffineerd verweven met de levens van Helena Stromberg en Wiking Stromberg. Tegen de achtergrond van de geopolitieke ontwikkelingen van die tijd.
Laten we de kleine blik in de geschiedenis van de Zweden die uit idealisme naar het socialistische paradijs waren vertrokken én door de paranoïde Stalin in de wrede goelagarchipel terecht gekomen waren, niet vergeten. De onbeschrijflijke ellende van de idealisten. De desolate reis naar de vergetelheid met de kou en eenzaamheid is imponerend. Gelukkig komt er een vervolg.

Conclusie: een dijk van een thriller annex spionageroman. John le Carré zou het boek met genoegen gelezen hebben.