Positief verrast door de Academie

"Grappig hè, een vrouw die feitelijk veel meer macht heeft dan de buitenwereld vermoedt? Hilarisch." - Bella

Ik wist niet precies wat ik van te voren kon verwachten, maar dit verwachtte ik zeker niet! Ik ben in ieder geval niet teleurgesteld.

Astrid Boonstoppel heeft een unieke vertelstem ontwikkeld. Ze lijkt de 'regels' waarover elke schrijver leest (show, don't tell) overboord te gooien, en weet alsnog de aandacht vast te houden en op een bijzondere manier de spanning erin te houden. Een schrijfstijl waar ik veel waardering voor heb.

Ze zet met de Academie een heerlijk, mysterieus sfeertje neer, dat in mijn hoofd connecties legde met Bloemen op Zolder van Virginia Andrews (voor de volwassen lezers). Het verhaal wordt verteld vanuit 3 verschillende personages, waarvan je van één niet precies weet wie. Daarom wil je alleen al doorlezen, om erachter te komen hoe dat precies zit.

De personages waren over het algemeen prima. Degenen om wie het echt gaat krijg je een redelijk goed beeld bij (Em, en vooral Bella was interessant) maar ik moet zeggen dat de rest een klein beetje vlak aanvoelde. Gelukkig draaide daar het verhaal niet om. Toch miste ik wel een bepaalde ontwikkeling, ook in de hoofdpersonages, maar het verhaal is interessant genoeg en goed geschreven dat ik me daar niet teveel aan stoorde.

Als je de Academie leest zal de felle feministische ondertoon je zeker niet ontgaan. Persoonlijk vond ik die boodschap soms iets té sterk naar voren komen, mede omdat het heel zwart-wit werd gebracht. Maar goed, dat is iets waar je tegen moet kunnen, en des ondanks heb ik wel enorm van het verhaal genoten.

Dit was mijn eerste kennismaking met Astrid Boonstoppel, wat me nieuwsgierig maakt naar haar andere (toekomstige) boeken!