Niet wat ik had verwacht na Stiefzus

Soms zijn er van die boeken die je koste wat het kost geweldig wíl vinden. Misschien liggen de verwachtingen daarom wel veel te hoog. In ieder geval, kon ik helaas niet zo genieten van Vergif als dat ik van Stiefzus heb genoten…

Op zich begint het oké. Er gebeurt wat gruwelijks. Je begint je meteen dingen af te vragen, en de neiging om door te lezen is groot. Hoewel de afwisseling van perspectief soms een beetje verwarrend is, en het zeker een gewaagde artistieke keuze is van Donnelly, is dat niet hetgeen wat mij in eerste instantie afstootte. Hoewel het je soms zeker uit het verhaal haalt.

Naarmate het verhaal vorderde, werd het steeds gekker. En dat komt van mij, iemand die wel van Fantasy houdt. Ik bewonder Donnelly absoluut om haar originaliteit en de manier waarop ze vreemde personages weet neer te zetten. Maar dat maakte ze niet per definitie interessant. Sterker nog, de combinatie van gekscherend luchtig en schrikbarend duister voelde heel onnatuurlijk. Het lukte mij in ieder geval niet om een connectie te maken met de hoofdpersonage Sophie, of de andere personages. Nee, ironisch genoeg is degene die ik nog wel het leukst/het meest normaal vond; de spin (ja, spin!) Weber die als kok werkt voor de zeven… mannen. Ja, vreemd. Heel vreemd allemaal.

Aan de ene kant gebeurt er heel veel in het verhaal, aan de andere kant voelt het vreselijk traag. Ik kon me er heel vaak niet toe zetten het boek op te pakken. Het voelde op den duur zelfs als een verplichting, tussen alle drukte door. Daarom heeft het (onder andere) ook zo lang geduurd dat ik deze recensie schrijf. Maar bij deze. Stiefzus? Echt helemaal geweldig? Vergif? Not so much. Helaas.

Maar goed, iedereen heeft een andere smaak, en andere mening! Misschien is dit wel hét nieuwe lievelingsboek van jou. Er is maar één manier om daar achter te komen…