Wel aardig... absurd.

Voor wie deel 1 nog niet heeft gelezen: deze review bevatten enkele spoilers over dat boek. Wat deel 2 betreft probeer ik zo spoilervrij mogelijk te schrijven.

Al sinds we Etan leerden kennen in deel 1 had ik goede hoop voor Hollis. Ik heb nooit helemaal de spontaan opgebloeide liefde tussen Hollis en Silas begrepen. Het voelde voor mij namelijk meer als een uitvlucht van het hof en verantwoordelijkheden. (Heeft niet voorkomen dat ik op het eind een traantje heb gelaten alsnog.) Dus dat in dit boek meer de focus had op Etan en Hollis' relatie maakte me erg blij!

Helaas was dat ook het voornaamste waardoor ik wilde verder lezen. Ik heb nou eenmaal een zwak voor de enemies-to-lover trope. Kan ik ook niks aan doen. Natuurlijk waren de rest van de personages ook aandoenlijk en fijn om terug te zien. Zoals Moeder en de zussenband tussen Hollis en Scarlet was schattig.

Maar het plot... Het had spannend kunnen zijn, maar het kwam erg traag op gang. Ik zag er enorm naar uit om verder het verhaal in te duiken, recht op het conflict af! Maar elke keer als ik dacht... nu komt het, dit gaat spannend worden. Werd het 'conflict' wat flauwtjes en simpel opgelost, waardoor de spanning ver te zoeken was.

Met name de confrontatie die Hollis aan gaat op het einde (ook iets wat ik van mijlen ver zag aankomen, maar des al niet te min erg op verheugde), voelde vreemd en gehaast. En toen ik eenmaal bij de climax kwam... Nou, dat heeft het hele boek voor me verpest. Ik heb echt nog nooit zoiets doms gelezen, en dat tot drie keer toe, want ik kon simpelweg niet geloven wat er precies gebeurde. Deze scene hoort zeker in mijn top 10 van belachelijkste eindes. Daarom kan ik het boek ook niet hoger waarderen dan 2 sterren.

De hoofdstukken daarna waren op zich schattig, wat het einde voor mij oké maakte. Maar zeker niet iets waar ik als auteur over op zou scheppen.

Al met al heb ik enigszins wel van de Bedrogene genoten. Als in, enkele scenes. Maar het grote deel was traag en cliché met een cast van vlakke personages en een absurd einde dat nergens op sloeg. Dus ja, ik vond deel 1 toch echt beter. Hoewel dat ook geen best boek was. Misschien als beide boeken tot één waren gemengd, en de redactie strenger was geweest dat nog een prima verhaal was geweest. Wie weet. Voor nu besluit ik met een: de Bedrogene was wel aardig... absurd.