Feest van herkenning

Ik heb erg veel plezier beleefd aan dit boek, dat komt in de eerste plaats doordat er zo veel herkenning was; het boek speelt zich grotendeels af in de jaren 80 in Haarlem en omgeving. Ik was toen een twintiger en woonde in Haarlem. Elke plek die genoemd wordt ken ik, de straten in Haarlem maar ook alles er omheen, de Kennemerduinen, landgoed Elswout, Overheen, Aerdenhout. Dat geeft een extra dimensie aan dit toch al fijne verhaal met een erg amusante plot. De sfeer van die jaren is ook heel goed getroffen, het linkse activisme met de geur van spruitjes. De bakfietsen, de sandalen, protesten tegen kernraketten, het hele kleinburgerlijke gekoppeld aan het streven naar een betere wereld. Links en rechts waren nog twee strikt gescheiden werelden, je was in linkse ogen al fout als je een auto had of een pak aan had, zoals de protagonist van dit verhaal, Bernhard Wekman. Dat hij zich toch aansluit bij het linkse clubje de Saamhorigheidsgroep, komt niet omdat hij zulke hoogdravende idealen heeft maar zijn oog laat vallen op één van de vrouwen in de groep, Liza. Dat zorgt voor de nodige verwikkelingen. Ik heb soms erg moeten lachen om de beschrijving van de leden van de groep en hun gedragingen. Het naaktlopen was ook echt iets van die tijd, de seksuele moraal was toen ook een stuk losser, dat je iets had met de partner van je vriend was niet ongebruikelijk, zo ook met partnerruil. Maar het boek toont ook aan wat daar uiteindelijk de gevolgen van zijn. Heerlijk boek.