Identiteiten in beweging

Met 'Mijn Ontelbare Identiteiten' (2020) schreef Sinan Çankaya een essayistische verwordingsgeschiedenis in de geest van wijlen Anil Ramdas. Het boek is opgezet als een (mogelijke) confrontatie met z'n vroegere geschiedenisleraar Nico Konst, die als nummer twee nauw betrokken was bij de Centrumpartij. Çankaya gebruikt zijn eigen herinneringen aan die middelbare schooltijd om kritisch te reflecteren op hoe gewoon extreemrechtse ideologieën toen al waren. Zowel een geschiedenisles als een mogelijke verklaring voor de huidige hausse aan rechts-populistische partijen, die in veel gevallen schaamtelozer hun ongrondwettelijke standpunten innemen dan die beruchte partij van destijds. Tegelijkertijd een interessant betoog over hoe identiteit versimpeld wordt als een keurig afgerond en onwrikbaar iets (zoals bijvoorbeeld bij het xenofobe nationalisme wat de CD voorstaat), terwijl de auteur zelf op zoek gaat naar discrepanties en ontwikkelingen in zijn ontelbare identiteiten. Stilistisch vind ik 't werk niet altijd even sterk, omdat Çankaya er een handje van heeft om dingen net iets lolliger te formuleren dan nodig. Al heeft hij bij vlagen literaire uitschieters, zoals in een bloedmooie passage waarin hij de gezwollen lyriek nabootst van werken die onder de noemer 'migrantenliteratuur' vallen. Alles bij elkaar vindt 'Mijn Ontelbare Identiteiten' (2020) een overtuigende mengvorm waar anekdotes, wetenschappelijke bevindingen en maatschappelijke vergezichten elkaar raken.