Mythevorming en eigen trauma's

Van alle momenten om 'Starve Acre' (2019) te lezen. Dierbare vrienden hebben plotseling hun kindje verloren en het voelt niet oké om uitgebreid deze roman te recenseren. Ik verwijs jullie graag naar mijn eerdere beschouwingen van 'The Loney' (2014) en 'Devil's Day' (2017). Deze roman voelt wel als een vervolmaking van de naturalistische sfeerbeschrijvingen uit zijn eerdere romans.

Update: Het verdriet is wat gezakt en de heftige gebeurtenis is voor mij op een afstand geraakt. Toch een kleine aanvulling op het voorgaande, want ik ben niet helemaal tevreden met de strekking van de laatste zin. De kracht van 'Starve Acre' (2019) ligt namelijk vooral in de manier waarop Andrew Michael Hurley folklore verwerkt in de psychologische schets van twee rouwende ouders. Of hoe Richard's macabere ontdekkingen over zijn geboortehuis parallel lopen met ontwikkelingen in zijn eigen rouwproces. Op de cover én achterkant zo mooi verbeeld met de afbeelding van Stythewaite Oak (een eik waar ooit ophangingen plaatsvonden) als een soort indringende aanwezigheid vol boetedoening en schuldgevoel. Net als bij Hurley's eerdere roman 'Devil's Day' (2017) blijf je wat op je honger zitten omdat de roman meer bouwt op psychologische suggestie dan op uitgesproken horror. Neemt niet weg dat de vervlechting van mythevorming en persoonlijke trauma's op een vernuftige manier in elkaar overlopen