Ligt het aan mij?

Ligt het aan mij? Iedereen enthousiast behalve ik? Moet wel aan mij liggen, kan niet anders.

Eerlijk is eerlijk, ik ben niet zo dol thrillers waarin de dader ten tonele verschijnt in duivelse, zieke, zwarte, sadistische maar tevens simplistische, totaal niet uitgediepte glorie. En dit boek past zeker in dat rijtje. Het boeit me gewoon niet. Natuurlijk, er bestaan mensen die ziek zijn in hun hoofd en moorden zonder scrupules met al dan niet sexueel getint genot. Maar hoe vaak kun je deze
uitzonderlijke soort op blijven voeren?
En waarom altijd weer het dominante moeder, gefrustreerde zoon thema uit de kast trekken? Het is doorzichtig en weinig origineel. Een gasmasker maakt het er niet beter op.

Door de dader en vooral diens gedachten veel aandacht te geven zakt een groot deel van de spanning weg. Bovendien krijg je er als lezer het gevoel van dat de 'speurder' niet zo slim is. Ik weet als lezer immers meer dan zij en het is lastiger om me in haar perspectief te verplaatsen.

De auteur schrijft vlot, daar zit het hem niet in. Erika Foster is een aansprekende factor, alhoewel ook weer wat clichématig in haar eenzame, sterke vrouwen act maar vooruit dan maar.

De plot is iets verrassender dan verwacht, maar helaas weinig overtuigend.