Een boek met prachtige zinnen.

Aelin woont met haar vader en opa op een eiland. Ze heeft weinig gemeen met haar vader en opa, dus denkt ze dat ze een alien is die onderzoek moet doen naar de mensen. Ze is bezig een communicatie systeem te maken om te communiceren met buitenaards leven. Maar dan krijgt ze een puppy, Fenra… en spoelt er ook nog eens een drenkeling aan.

Ik weet niet wat hier goed aan is. Ik kan geen kant op en ben al mijn privacy kwijt. Fenra slaapt snurkend naast mijn bed, dan wel met al haar gewicht op mijn onderbenen. Ze eet heel onsmakelijk naast mijn stoel, zelfs naar de wc gaat ze mee. Het duurt vast niet lang voor ze bij me in bad springt.
Ik wist natuurlijk wel dat mijn leven redelijk geweldig was. Ik kon me geen ander leven voorstellen, al komt dat vooral doordat ik nog niet weet wie ik ben, of hoe het is op de plek waar ik vandaan kom. Hier had ik in elk geval alle vrijheid en ruimte om te doen waar ik zin in had. Eigenlijk was mijn gewone dagelijkse leven op dit forteiland het einde. Hóé geweldig iets precies was, weet je blijkbaar pas als het voorbij is. Ik ben echt een beetje in de rouw. Een nieuw gevoel, ik heb het opgezocht.

Aelin is een boek over een meisje dat op zoek is naar zichzelf en wil weten waar ze vandaan komt. Hoeveel kinderen zijn daar ook mee bezig? Ik denk heel veel. Zeker in deze tijd waarbij veel gezinnen gescheiden leven. Voor deze kinderen is het leven ook ineens omgegooid. Dit boek heeft naast dit thema nog meer thema’s die verstopt zitten in het verhaal. Je kan met dit boek van Arienne Bolt dus vele kanten op. Wat ik ook erg mooi vind aan dit boek zijn de tekeningen van Mark Janssen. Zo dromerig, zo mooi kleurrijk. Ik hou ervan! En dan staan er in dit boek ook nog eens hele mooie zinnen. Zoals:
Ik wil niet huilen want dat deed ik nooit, tot daarnet in de keuken dan, ik wil niet weer overstromen en verder leeglopen, maar mijn binnenwater stijgt alweer tot aan mijn onderste oogleden en gaat er bijna overheen.