Te veel thema's in 1 boek geperst

Het verhaal wordt vanuit het gezichtspunt van Nour verteld. Nour heeft synesthesie. In haar brein bestaat er een sterke koppeling tussen de hersengebieden die informatie verwerken van verschillende zintuigen. Voor Nour bijvoorbeeld hebben de letters een kleur.

In het begin komen we te weten dat Nour net haar vader 'baba' heeft verloren. Deze gebeurtenis is niet alleen voor Nour heel ingrijpend, maar ook voor de rest van de familie. We zien hoe de moeder met haar 3 dochters van de VS weer naar Syrië verhuisd, zodat we hier al bij thema nr. 3 zijn aangekomen.

Nour is de jongste en kan heel weinig Arabisch, wat ook voor de nodige problemen zorgt. Bovendien schiet ze goed op met Hoeda, maar niet met Zahra. Ook haar moeder lijkt haar niet altijd te begrijpen, naar haar te luisteren of tijd voor haar te maken.

Ze zijn nog niet helemaal gesetteld in Syrië als ze alweer op de vlucht moeten. Deze gevaarlijke tocht wordt naar mijn gevoel echt in sneltreinvaart afgewerkt. Zowat alles wat we hier over vluchtelingen vernemen, zoals schipbreuk, verstekelingen, mensensmokkelaars, wordt aangestipt. Niets wordt echt grondig uitgewerkt, ook niet de personages, behalve Nour dan misschien.

Daarenboven wordt dit vluchtelingenverhaal nog verweven met het reisverhaal van de kaartenmaker Al-Idrisi, dat 800 jaar geleden plaatsvond. Deels gebaseerd op historische feiten, deels fictie met onder andere elementen uit Arabische sprookjes. Dit deel was eigenlijk mijn lievelingsdeel van het boek, wat volgens mij niet de bedoeling van de auteur was.

Vanzelfsprekend spelen kaarten een belangrijke rol in het boek (Nours moeder schildert ook kaarten) en ook de sterren(beelden) komen frequent aan bod. Allemaal heel interessant, maar door de overvloed aan interessante feiten liep ik soms verloren. Soms hielp de kaart aan het begin, maar pas op: zuid en noord staan bewust anders.

Met alles wat Zeyn Joukhaber in 1 boek heeft samengeperst, had ze gerust een trilogie kunnen samenstellen.