Een verre prinses bevrijdt een weesmeisje uit haar gevangenis

'De wonderverteller’ van Lida Dijkstra won al een Gouden Griffel, een Zilveren Penseel én de Jonge Beckmanprijs. Het staat op de shorlist van de Boon voor kinder- en jeugdboeken. De schrijfster vat de beroemde reizen van Marco Polo in wondermooie woorden, terwijl Djenné Fila de mysterieuze sfeer in magnifieke tekeningen vangt: het lijken wel schilderijen met een fascinerende lichtinval die verandert naarmate het verhaal zich ontwikkelt.
Marco Polo zit in de gevangenis van Genua, waar zijn bezoekers gretig naar zijn avonturen komen luisteren. Het weesmeisje Maria della Pietra brengt stiekem de schrijver Rustichello naar zijn cel en creëert zo een boeiende raamvertelling. Maria luistert ademloos naar Marco die haar Topina doopt. Toch tekent Topina niet enkel een saai kader rond de boeiende reisverhalen, want ze bloeit zelf open. Nooit zal ze Prinses Aigiarne in het echt ontmoeten, maar toch stimuleert ze Topina om voor het leven te kiezen en niet enkel te overleven. Het grijze muisje wordt een bonte papegaai die niet op haar mondje is gevallen.
Alle hoofdstukken hebben sprekende titels zoals ‘De man met de zwarte vinger’ die naar de schrijver verwijst. Het geheel wordt nog overzichtelijker door de verschillende kleuren tekst: blauw voor het verhaal van Marco Polo, zwart voor de gesprekken in de gevangenis en bruin voor de uitleg over de dieren. Er zijn zeldzame exemplaren zoals de sakervalk en de wolhoen, maar ook ‘gewone’ dieren zoals de kameel en de olifant. De tekeningen erbij zijn verbluffend.
Marco Polo vertelt van het jaar 1269, toen hij 15 jaar was en zijn vader plots terugkwam, tot 1295 als hij terugkomt naar Venetië. ‘De wonderverteller’ is op de kopieën van het verloren gegane manuscript van Rustichello gebaseerd. Wat is feit? Wat is fictie? Misschien heeft Marco Polo zelf sommige verhalen verzonnen? Misschien werden de teksten van Rustichello niet nauwkeurig gekopieerd? Zelfs Lida Dijkstra verzint verhalen om bepaalde gaten te dichten. Geen eenduidige scheidingslijn tussen waargebeurde feiten of verzonnen verhalen, maar wel een meeslepende vertelling.
‘Ik reisde door paradijselijke landschappen en zag stille wateren die de hemel zo strak weerspiegelden dat de vissen tussen de wolken zwommen en de vogels onder water vlogen.’
Aangezien het een jeugdboek is, is de schrijfstijl niet ingewikkeld. Spitsvondig zijn de neologismen zoals buitelzinnen. Moeilijke woorden worden achteraan uitgelegd, waar ook een korte beschrijving van de historische personages staat. Een eenvoudige en heldere schrijfstijl die enkele diepere overpeinzingen niet uitsluit:
‘Om een groot rijk te krijgen en in stand te houden, zijn heersers wreed en meedogenloos. (...) Iemand die heel rijk is, heeft die rijkdom vergaard door anderen armer te maken’.
‘De wonderverteller’ brengt Marco Polo tot leven en neemt de lezer mee naar verre landen en vervlogen tijden. Dijstra studeerde kunstgeschiedenis en archeologie en gebruikt gretig historische feiten, die haar creatieve brein op een originele manier aan elkaar weeft. De magie van het verhaal wordt nog versterkt door het tekentalent van Djenné Fila. Jong en oud zal dit boeiende jeugdboek kunnen smaken.