Een Pools reisverhaal

Dat het boek is uitgeroepen tot beste reisverhaal in Polen schepte hoge verwachtingen. Helaas...
Het boek is geschreven door de Poolse Maja Wolny en begint in Polen. Maar zoals iemand van de leesclub terecht opmerkte: hoeveel reisboeken zouden er per jaar in Polen verschijnen?
Drie redenen waarom mijn oorspronkelijke enthousiasme tijdens het lezen van dit reisverhaal wegebte.

1. De ondertitel luidt ”In het spoor van Alexandra David Néel”. Dat schept de verwachting dat de reizen van beide vrouwen in elkaar worden verweven, zodat er een interessante vergelijking ontstaat tussen het verleden en het heden. Jammer genoeg wordt Alexandra slechts aangestipt, wat wel mijn interesse wekte om van haar een boek te lezen. Enkel in het voorlaatste hoofdstuk speelde ze een hoofdrol, waardoor het meteen ook één van de meest interessante hoofdstukken werd.

2. Maja neemt bewust de trein en niet het vliegtuig, omdat de overgang langzamer is en de reiziger ondertussen het wisselende landschap kan bewonderen. De foto’s in het boek deden me al wegdromen voor ik begon te lezen. In de tekst stonden er niet zo veel beschrijvingen. Ik herinner me de uitstap naar het Baikalmeer met enkele wetenswaardigheden. Ook dat Maja in slaap viel voor ze bepaalde dingen kon bekijken die ze voor zichzelf had aangestipt. Wel krijgen we naar aanleiding van plaatsen waar de trein langsrijdt enkele geschiedenislessen. De uitweidingen over de gebruiken in het boeddhisme zijn boeiend. Het geheel is nogal rommelig, waardoor ik soms de weg kwijt raak. Wat voorbeelden van praktische problemen van zo’n lange treinreis betreft, bleef ik op mijn honger zitten. Hiermee doek ik op zaken zoals de hoogteziekte, waarover we wel details krijgen, pinnen, wat wordt aangestipt, maar niet verder wordt behandeld, zodat we niet weten, hoe dit uiteindelijk afloopt.

3. De eindbestemming: Tibet. Maja’s realistische kijk sabelt mijn romantische ideeën over dit deel van de wereld genadeloos neer. En maar goed ook! Het is ver van ons bed en we denken niet altijd na over de onderdrukking door de Chinezen, omdat er op dit moment andere onderwerpen actueel zijn. Jammer dat ze zo lang op haar stokpaardje blijft zitten en ook niet afstapt om eens gewoon van het eten te genieten, zonder tafelgenoten aan te vallen en te chockeren. De schrijfster lijkt me op bepaalde momenten zeer egoïstisch en brengt zelfs haar gids in gevaar. Als ooit te weten komt, hoe het met Tenzin is afgelopen, laat het ons aub weten!

Conclusie: dit boek voldeed niet aan mijn verwachtingen. Ik was eerder op zoek naar een boek zoals ik daarna ter hand nam ”Een reis om de wereld in 80 treinen”