Kalligrafie neemt een te prominente plaats in

Salman woont in het armenhof, waar hij en zijn moeder meer slagen dan eten krijgen van zijn vader, een alcoholist. Ook op school krijgt hij zowel van de leraar als de leerlingen slagen. Hij kapt na zijn eerste communie met school, maar krijgt daarna les van zijn buurmeisje Sarah. Hij adopteert een straathond, die hij Vlieger noemt en die de homoseksuele cafébaas Karam van de verdrinkingsdood redt. Zo krijgt Salman een job in het café totdat Karam hem voorstelt om het bij de beroemde kalligraaf Hamid Farsi als loopjongen te proberen.

Nura is de dochter van een sjeik van een kleine moskee, gaat naar school en leert voor kleermaakster. Eerst is ze in de wolken dat ze met een beroemde man gaat trouwen, tot ze het echte huwelijkse leven leert kennen. Hamid heeft geen tijd voor haar, want hij zit in een geheim genootschap van kalligrafen en staat ook op het punt om zijn eigen school voor kalligrafie te openen. Door haar eenzaamheid wordt ze op de loopjongen Salman verliefd. Tot overmaat van ramp laat ook de rijke Nassri Abbani, die al vier vrouwen en ontelbare hoeren heeft, zijn oog op de mooie Nura vallen. Hij geeft de kalligraaf de opdracht om prachtige liefdesbrieven voor haar te schrijven. Wat doet Nura als ze liefdesbrieven van een andere man in het handschrift van haar eigen man ontvangt?

Jammer genoeg is de uitleg over de kalligrafie en de eeuwenlange geschiedenis zeker op het einde veel te lang en werkt het voor mij storend. Toch heb ik geen spijt dat ik het boek las, want de tijdsgeest in Damascus in de jaren 50, de karakterschetsen - ook de kleine kantjes van bijv. Karam - en de hypocrisie en afgunst onder de kalligrafen zorgen voor een vlot en boeiend verhaal.