Er huist een Dichter des Vaderlands in Sofie Riezebos

Er huist een Dichter des Vaderlands in Sofie Riezebos. Dat is een nogal bombastisch statement om te maken, maar ik ben ervan overtuigd dat Riezebos het in haar heeft, mocht ze het ambt ooit ambiëren. Haar eerste dichtbundel Stilleven is namelijk een ingetogen en teer kleinood waar veel potentie uit spreekt.

Waar ik qua dramatiek nog weleens uit de bocht vliegen in mijn schrijfsels – ken uzelve! – weet Sofie in kwetsbaar maar eenvoudig taalgebruik gevoelens te vangen die getuigen van geruime levenservaring, hoe piepjong ze op moment van publiceren (17 jaar!) ook mag zijn. Hoewel dat geenszins uniek is in het land van dichters, is het wél een zeldzame eigenschap die gekoesterd dient te worden.

De gedichten, elk klein van stuk maar groot in zeggingskracht, zijn soms ontroerend, soms aandoenlijk en sporen meer dan eens aan tot zelfreflectie. Een interessante artistieke keuze zijn de (veelal) zwartwitfoto's waarmee de gedichten afgewisseld worden. Ze geven een soort esthetische textuur en daarmee een extra dimensie aan de gedichten.

Buiten kijf staat dat Sofie Riezebos een bijzonder talent heeft en ik hoop dan ook meer van haar hand te mogen lezen de komende jaren. Oefening baart kunst, zeggen ze. Bij Riezebos is dat veelbelovende kunst.