Een leven vol schaduwen voluit in het licht gezet

Ik lijd aan een aandoening: geenboekgaatongelezenhethuisuititis. De toch niet al te kleine boekenkast raakt voller en voller door nieuwe aankopen (nóg een van mijn aandoeningen), dus hoog tijd om wat boeken die ik normaliter zou bypassen ten faveure van romans die me op dat ogenblik interessanter lijken op te pakken, te lezen en de deur te wijzen.

vel was zo’n boek dat al jaren ongelezen op de plank lag. Daar lag het zó lang, dat stof er als een nieuw vel omheen was komen te liggen. Reden voor de ongelezen status was de thematiek, die mij niet echt aansprak: de avonturen van een oversekste, naamloze man? Gaap. Maar ik had het – deels – bij het verkeerde eind. Joost Vandecasteele, van wie ik nog niet iets eerder las, heeft met vel een ambachtelijk boek geschreven dat me echter niet voor het volle pond kon bekoren.

Hoofdzakelijk volgt die teleurstelling uit de keuze voor de lens waardoor het verhaal verteld wordt: de naamloze hitsige hoofdrolspeler. De beste Man is teleurgesteld in zichzelf en het leven, zodanig dat hij lichamen (lees: hartstochtelijke seks) als de enige nog relevante vorm van communicatie beschouwt. Al het andere schiet zijns inziens tekort. Leeg vanbinnen maar vol (van zichzelf) vanbuiten, zo glijdt het sneue figuur door zijn leven.

Hij neukt zich een slag in de rondte, met dames van elke leeftijd en dito allooi, zoals het een volleerd #MeToo-predator betaamt. Hij heeft ergens nog wel een greintje fatsoen in zich, maar veel is het niet. Juist dit figuur is onze antiheld, de protagonist waarin we onze tijd investeren. Wat mij betreft is dat de crux: de man interesseerde mij totaal niet, ik was meer benieuwd naar de beweegredenen van de dames die overstag gingen. In hún hoofden wil ik zitten, ik wil weten wat hén beweegt met deze droeftoeter in het bed te stappen, maar daar komen we vaker dan niet nauwelijks iets over te weten. Een lacune, als je het mij vraagt, hoe genuanceerd de auteur verder ook te werk gaat.

Wel moet gezegd worden dat Vandecasteele een moedig schrijver is die het experiment niet schuwt. Daar kan ik zeker bewondering voor opbrengen. Hij heeft een leven vol schaduwen voluit in hel licht gezet en de intrinsieke leegte ervan overtuigend aangetoond. Het is alleen jammer dat ik zo weinig empathie voelde voor de Man, het werd daardoor een onthechte leeservaring. Maar wellicht was dat uiteindelijk ook de bedoeling? En zo blijft dit werk nog ver na het lezen in mijn achterhoofd meanderen.