Een duister geheim, op een stormachtig eiland.

De vrouw en de weduwe is een boek van een voor mij onbekende auteur. Altijd een uitdaging om te ontdekken.
De korte inhoud maakt je meteen al nieuwsgierig.
Winter, een vakantie-eiland, Australië. Niet meteen een alledaags thema.
Kate, die eigenlijk niet op de hoogte is van waar haar man mee bezig is.
Abby, die sinds jaar en dag op het eiland woont. Ook zij ontdekt geheimen over haar man.
Meteen voer voor een spannend verhaal.
Alles begint bij de cover, een eiland, een eenzaam huis, bewolkt, duistere lucht.
De titel waarbij de letters van de woorden “de weduwe”, ietwat verzinken in het water. Heeft dat een betekenis? Een dodelijk geheim, een verlaten eiland een storm op komst. Deze elementen zorgen voor iets onheilspellends.
Al meteen bij proloog wordt de toon gezet
“Weet je nog wie ik ben?” “Ja,” wist John amper hoorbaar uit te brengen. “Weet je ook waarom ik hier ben?” “Ja” zei John zachtjes. “Ik denk het wel”Vervolgens is het boek opgedeeld in korte hoofdstukken. Afwisselend vanuit de weduwe en de vrouw verteld.
Enerzijds is er de weduwe, Kate, een aanvankelijk bang, wat onzeker vrouwtje dat tijdens de zoektocht naar de waarheid over haar man evolueert naar een sterke zelfbewuste vrouw, die niet zal rusten voor ze de waarheid te weten komt
Even twijfelde ze of ze er wel goed aan deed om hier in haar eentje naar toe te komen. Maar het zou ongetwijfeld tijdsverspilling zijn om de politie te vertellen wat ze te weten gekomen was.
Anderzijds is er de vrouw Abby, zorgzame moeder, lieve vrouw. Ook zij heeft alles over voor haar gezin en probeert hen te allen tijde te beschermen. Dit in schril contrast met een wat bizarre hobby : taxidermist.
Ze sneed met korte, afgemeten rukjes langs de binnenkant van de huid, terwijl ze met haar linkerhand naar achteren trok. De handleiding vergeleek dit deel van het proces met het verwijderen van een jas en een broek, maar zij vond dat het eerder leek op het pellen van een sinaasappel.
Die wissel houdt de spanning erin, want net als je denkt iets meer te weten te komen, switcht de verhaallijn naar de andere persoon.
Wanneer ontmoeten beide vrouwen elkaar eindelijk? Dat is de vraag die de lezer de hele tijd bezighoudt ? Wat hebben ze met elkaar te maken? Er moet gewoon een verband zijn…. Dat kan toch niet anders.
Als je uiteindelijk de waarheid ontdekt, de sta je met open mond en denk je : Heb ik ergens iets gemist? Even terugbladeren in het boek. Eigenlijk waren hier en daar wel wat aanwijzingen, maar je zit zodanig in het verhaal, dat je het niet meteen door hebt… want, neen…wie verwacht nu zoiets.
Nog een allerlaatste twist, als de vrouwen elkaar eindelijk ontmoeten, komt alles in een stroomversnelling en wordt alles uiteindelijk duidelijk.

Laat me besluiten met nog een goede raad : lees het boek in volgorde, begin bij de proloog. Ga niet uit nieuwsgierigheid de opmerkingen of het dankwoord van de auteur gaan lezen.
Boek krijgt van mij 4*