Een indrukwekkend debuut

"Maar elke keer eindigt het in strijd. En ik ben het zo moe. Soms laat ik het maar. Niet omdat ik het ermee eens ben, maar omdat ik niet wéér wil botsen" Maar elke keer dat ik zwijg, verlies ik iets. Van mezelf".

Selma is een nakomertje. Ze heeft twee oudere broers en een zus die in een instelling woont. Het huis is keurig, de tuin fleurig, de kleding onberispelijk, het perfecte plaatje... Maar dat is slechts de buitenkant. Selma's moeder is geen liefhebbende moeder. Ze is een vrouw die talloze regeltjes heeft waar haar dochter zich aan dient te houden, doet ze dit niet? Dan zijn er consequenties, zowel in woorden als daden. Controle, manipulatie, mishandeling. Tussen haar ouders zijn er ook geregeld ruzies. Selma kan het nooit goed doen. Ze moet stil zijn, niet huilen, haar bord leegeten (niet te snel, maar ook niet te langzaam dan denkt moeder dat ze het niet lekker vindt), ze moet altijd direct naar huis, mag nooit bij kinderen spelen, kort gezegd het is nooit goed. Haar moeder controleert haar, bepaalt haar kleding, en als ze ertegen in gaat...
Selma wordt monddood gemaakt, en doordat ze nooit zelf mag kiezen wat ze wil (dit gaat heel ver) verliest ze zichzelf meer en meer.

"Mijn hoofd zit vol woorden - woorden die ik niet meer kan en wil aanhoren. Ik wil leren toveren. Dan kan ik mezelf wegtoveren, weg van hier. Weg van mezelf."

Wat een debuut. Ik las dit boek in één adem uit en schreef pagina's vol met punten die raakten en opvielen. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de opgroeiende Selma, de lezer hoort de stem van een kind en de schrijfstijl sluit aan bij haar leeftijd. Juist hierdoor komt het verhaal zo binnen. Het meisje hunkert naar liefde, naar goedkeuring, maar wat ze ook zegt of doet, het is nooit goed genoeg. Haar moeders uitbarstingen zijn grillig en daarom loopt Selma altijd op haar tenen, want ze weet nooit wat er gaat komen. Haar moeder zit overal bovenop maar is emotioneel afwezig
De moeder krijgt ook een stem, een aantal hoofdstukken zijn geschreven vanuit haar perspectief. Dit maakt het verhaal nog schrijnender.

Van Butselaar heeft een unieke schrijfstijl, beschrijvend, maar niet belust op sensatie. Haar woorden zijn ritmisch, soms poëtisch maar bovenal eerlijk. Juist in de stiltes tussen de soms korte zinnen voel je als lezer de sfeer, de angst van Selma, de beklemming. Het kruipt onder je huid. Je ziet Selma letterlijk groeien maar figuurlijk kleiner worden. Je ziet de continue afwijzing en teleurstelling en je ziet ook Selma's kracht.

Voor mensen die zelf te maken hebben (gehad) met een onveilige thuissituatie, manipulatie, geweld en emotionele afwezigheid, mensen die zichzelf verloren zijn kan dit boek veel (h)erkenning geven, maar ook hoop en moed om de weg naar jezelf terug te vinden. Dit wordt versterkt doordat het verhaal autobiografisch is.

De auteur eindigt haar boek met mooie woorden aan de lezer en vertelt daarin ook dat schrijven haar redding is geweest.
Over dit boek kan ik zoveel zeggen, maar om dit boek echt recht te doen zou ik adviseren het zelf te lezen!

Ik wil Parisbooks en het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar en Linda van Butselaar voor het schrijven van dit indringende verhaal.

Enkele mooie zinnen
"Ik huil diep van binnen, niet om wat er was, maar om alles wat er niet is geweest"

"Vandaag wil ik moeder niet weer boos maken. Ik hoop dat ze vandaag lacht naar mij. Dan glijdt even mijn angst van me af. Het is altijd een kort momentje, maar toch, daar hoop ik wel op".

"Waarom heb ik zulke ouders? Of ben ik de slechterik? Ligt het aan mij? Moet ik beter mijn best doen? Soms denk ik dat ik gewoon niet bij hen hoor. Mijn ouders en ik, we spreken niet dezelfde taal".

"Ik vraag me af of ze ooit zal begrijpen hoeveel pijn haar woorden doen".

"Ik rol me klein op en verstop me onder de dekens. Voel me zo alleen op deze wereld. De stilte is mijn enige vriend".

"Soms wil ik alleen maar janken - de hele dag door. Ik ben zo moe. Zo moe van steeds maar moeten aanpassen".