Schiereiland, een prettige leeservaring

“Een gevoel van weemoed overviel me. Wat deed ze hier? Hier? Waarom verstopte ze zich, in plaats van haar kennis en verstand te gebruiken en zich te laten horen".

Annett woont op een Duits schiereiland. Haar man overleed plotseling toen hun dochter Linn nog jong was. Annett bleef alleen achter. Ze werkte in de bibliotheek om zo haar dochters studie milieumanagement te kunnen bekostigen. Linn is ambitieus en heeft een eigen woning waardoor Annett veel alleen is, alleen op de bank, alleen met haar gedachten. Op een dag wordt Annett gebeld, Linn is tijdens een presentatie flauwgevallen en komt een poosje bij haar moeder. Dit ‘poosje’ wordt steeds langer en uiteindelijk gaat Linn bij de bakker in het dorp werken

"Maar er was nog iets anders, iets wat me aan mezelf bevreemdde - haar vermoeidheid riep weerstand en onbegrip bij me op"

Schiereiland, de woonplaats van Annett maar in mijn optie ook een beeld van kinderen die verbonden blijven met hun ouders, jeugd, geboortegrond. Annett heeft haar dochter altijd willen beschermen, waar vorige generaties hun kinderen meer aan hun lot overlieten. Maar wat als beschermen beklemmend wordt. Het voelt voor haar persoonlijk niet goed dat haar ambitieuze dochter bij een bakker gaat werken. Met al haar goede bedoelingen legde ze ook een bepaalde druk op Linn.

Dit verhaal is meer dan een roman over een moeder en haar dochter. Het gaat over thema’s als verlies en hoe dat ook 20 jaar later nog heftig kan zijn, verlangen, aanvaarding, het verstrijken van de tijd, je eigen pad kiezen. De studie van Linn biedt een opening om te schrijven over de klimaatproblematiek. De bedrijven die emissiecertificaten kopen om onder de gestelde milieueisen uit te komen. Dit komt ook terug in de geschiedenis van het verzonken dorp, dat een plek heeft in dit verhaal. Het geeft een mystiek tintje aan het geheel.

Schiereiland is geschreven vanuit Annett. De lezer kijkt mee in haar (reflectieve) gedachten en gevoelens, haar onverwerkt verdriet, het moederschap, haar zorgen, haar angsten, maar ook haar liefde voor haar dochter. Regelmatige flashbacks geven de lezer een breder beeld. Bilkau heeft een prettige, soms melancholische manier van schrijven waarin ze de lezer meeneemt. Het is bezinnend en rustig, het zit hem niet in grote gebeurtenissen of plot twists maar toch gebeurt er van alles.

Een prettige leeservaring, die me niet heel diep raakte maar wel aan het denken zette.

Ik wil uitgeverij Cossee en het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.

"Het was alsof ik voor een gesloten huis stond, op deuren en ramen klopte, maar er zich nergens iets liet openen".