Weer een boek van Paleaux dat je niet snel vergeet

"De leren banden om zijn voeten en polsen zaten strak en gaven een extra restrictie aan wat de eerder gegeven injectie met Haldol met zijn brein had gedaan. Geen beweging in lijf, hoofd en hart, zo zag men hem het liefst".

De lezer maakt kennis met Frank, hij is net gearriveerd in de psychiatrische jeugdkliniek. Hij wordt over een paar maanden achttien en besluit om zijn tijd (in de zoveelste kliniek) uit te zitten. Zijn jeugd is getekend door verlies, zijn zusje stierf jong iets wat een groot stempel drukte op zijn leven. Zijn ouders stierven in een auto-ongeluk en vervolgens overleden zijn oom en tante, bij wie hij in huis kwam, door een brand. Al snel blijkt dat het niet zo eenvoudig is om als individu de tijd uit te zitten. Er zijn nog zeven bewoners, ze zijn tot elkaar veroordeeld. Zo is er Quinten, een jongen die zijn woordje klaar heeft en regelmatig impulsief gedrag vertoont. Frank trekt veel met hem op. Alle jongeren hebben hun eigen verhaal, hun eigen problemen en hun eigen rugzak. Ze hebben te maken gehad met verlies, agressie, mishandeling en dat heeft diepe sporen nagelaten. Toch komen de jongeren dichter bij elkaar. De begeleiders gaan op verschillende manieren met de jongeren om en dit is helaas vaak niet liefdevol, al zijn er ook fijne momenten. De jongeren krijgen medicatie en de isoleercel wordt meerdere keren gebruikt.

"Allemaal patiënt en allemaal met een eigen verhaal. Een verhaal dat onderdrukt moest worden met medicijnen, om de daaropvolgende therapieën in goede banen te leiden".

Net als zijn andere boeken heeft Paleaux fictie en non-fictie verweven tot een indrukwekkend verhaal. Frank speelt een grote rol in het boek, dat geschreven is vanuit de derde persoon, maar ook de andere jongeren krijgen een stem. De lezer komt steeds meer te weten over de jongeren en hun verleden, deze verhalen worden afgewisseld met het heden en de gebeurtenissen in de kliniek. Door deze opbouw wordt de empathie voor de bewoners versterkt en is hun gedrag beter te verklaren. Gedragingen die vaak op de voorgrond lijken te staan, terwijl achter dat gedrag een jongere zit met een eigen karakter, een jongere met een verleden van pijn en verdriet. De interventies die de begeleiders soms toepassen komen des te meer binnen, de emoties en de pijn van degenen die het treft zijn voelbaar.
Er zijn ook fijne momenten, de leraar die het voor een leerling opneemt, kleine overwinningen (iemand met smetvrees die een 'vieze' bal vangt), met elkaar tv kijken en... een ongepland uitje waardoor de jongeren nader tot elkaar komen.

En dan...komt de auteur met een plottwist, en niet zomaar één. Het verhaal wordt in een ander perspectief geplaatst, laat de lezer met verbazing terugkijken naar aanwijzingen die mogelijk gemist zijn en het nodigt uit tot herlezen. Knap gedaan!

Paleaux verstaat de kunst om schrijnende verhalen te vertellen op een beeldende manier, door zijn vlotte pen en humor voelt ook dit boek niet loodzwaar maar komt wel binnen en blijft hangen. Ik kijk uit naar meer van deze auteur.

N.B. Zelf ben ik werkzaam in de psychiatrie en heb in het verleden zo nu en dan in een kliniek gewerkt, goed om te melden dat het voor mij juist heel belangrijk is om de persoon achter het gedrag te zien dat er vele zorgverleners zijn die er ook zo over denken. De isoleercel staat gelukkig meer en meer ter discussie. Dit gezegd hebbende blijft het een realistisch verhaal dat Paleaux vertelt!

Ik wil uitgeverij Ambo Anthos en het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.

Quotes:

"Vertel ze dat ik verliefd werd op de dood, omdat het leven mij bleef afwijzen"

"Het is meer van: als het mij niet lukt om mijn puinhoop op de rails te krijgen, dan kan ik altijd nog een puinhoop van de rails maken"