Een prachtig en ontroerend verhaal

"Ze riep me, eerder vandaag, op zee, 'fluister ik. 'Ik probeerde bij haar te komen. Wilde haar vastpakken.' Ik steek mijn hand uit en grijp lucht. 'Ik had sneller moeten zijn. Bij haar moeten blijven. Haar moeten helpen."

Een vreselijk ongeluk. De tweelingzussen Myra en Amy krijgen ruzie over een jongen. Amy loopt boos de zee in, maar ze gaat te ver en raakt in coma. Myra voelt zich schuldig en geamputeerd. Wie is zij zonder haar zus?

Myra is veel in het ziekenhuis bij Amy. Samen luisteren ze muziek, net zoals voor het ongeluk. De twee voelen elkaar haarfijn aan en ook nu nog lijken ze verbonden en hoort Myra de stem van haar zusje in haar hoofd, een schaduwstem.
Het verhaal is opgedeeld in dagen, elke dag bevat een aantal korte hoofdstukken met pakkende titels. Er zijn enkele tussenbladen met een prachtige afbeelding in grijstinten en regelmatig is er een pagina met een quote uit de muziek die de zusjes luisteren, de muziek die zo belangrijk voor hen is, die hen verbindt ook nu nog in het ziekenhuis.

Myra besluit kraanvogels te vouwen, bij duizend kraanvogels worden al je gezondheidswensen vervuld. Ze krijgt hierbij hulp van haar ouders en vrienden. Het boek laat zien hoe belangrijk de mensen om ons heen zijn.
Myra weet niet wat ze moet zonder haar zus. Het is hartverscheurend als ze een verjaardagscadeau koopt voor Amy, en nieuwe schoolspullen. Als ze koffie gaat drinken en ook voor haar zus besteld. Myra weet niet wat ze moet kiezen, weet niet wat zij leuk vindt. Ze deden tenslotte alles samen.

"Al ons hele leven ben jij het die mij het gevoel geeft ergens bij te horen. Die mij de wereld laat zien en mij vertelt dat ook ik kan vliegen. Wie gaat mij dat nu vertellen, nu jij in bed ligt, opgesloten in jezelf? Ik ben als de vis in de vogelkooi. Tussen de tralies door kijk ik naar een wereld waarin iedereen vleugels heeft, maar ik heb vinnen. Ik heb vleugels nodig. Jou nodig."

Het verhaal is geschreven vanuit de eerste persoon, vanuit Myra. Hierdoor heb je als lezer het gevoel naast haar te staan, haar echt te kennen. Barth heeft een prachtige manier van schrijven. Indringend, de gevoelens en emoties van zowel Myra als haar ouders voelen levensecht. Met weinig woorden weet ze veel te zeggen. Dit verhaal raakte me diep en zat nog dagen in mijn hoofd. Een absolute aanrader.

Een prachtig boek over de bijzondere band tussen twee zussen, over jezelf verliezen en herontdekken. Een boek over verlies en rouw, maar ook een boek over vriendschap en liefde, hoop en kracht. De kracht om door te gaan ook als alles lijkt op te houden.

Ik wil uitgeverij Clavis en het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.

Quotes

"Hoe kan ik haar zeggen hoe ik me voel? Bang, verdrietig, schuldig, leeg, koud en alleen, maar vooral ook boos. Boos op de hulpverleners die mij wel konden redden. Boos op de verpleegster die zei dat ik geluk had gehad. Boos op mezelf en op jou, omdat ik wakker ben en jij niet. Boos op..."

"Ik pak je hand en voel je naast me. Toch ben je er niet, en waar ons plekje altijd veilig en vertrouwd was, voelt het vandaag angstig en eenzaam en vreemd. Waar ben je toch?"

"Alle simpele, gewone dingen die ik eerder nauwelijks merkte en er nu ineens niet meer zijn, voelen opeens superbelangrijk. En ondertussen staat de tijd stil terwijl hij ook gewoon doortikt"

"Ik weet het niet meer, Eem. Wie ben jij? Wie ben ik? Wie zijn wij? Is er nog een wij?

"Onze vingers raken elkaar, even, als een vingerkusje. Dan ben je weg. Alleen je stem is er nog, als een schaduw in mijn hoofd.
'Ik hou van je', fluistert die.
'Ik ook van jou, 'fluister ik terug."