Een prachtig, waargebeurd verhaal

"De stad maakt lawaai. Opa maakt ook lawaai. Hij praat en praat en praat. Maar de hele weg naar het concertgebouw blijft Ronan stil"

Ronan is non-verbaal. Dat betekent dat hij nauwelijks praat. Op een dag wil zijn opa hem meenemen naar een concert. Zijn ouders hebben zo hun bedenkingen. Overal is geluid, maar Ronan blijft stil. Tijdens het concert wordt Ronan meegevoerd door de muziek. Aan het eind van het muziekstuk volgt een stilte in de zaal en dan...

De jongen die Wauw zei is een waargebeurd verhaal. In 2019 zit de negenjarige Ronan Mattin in de Boston Symphony Hall om te luisteren naar een uitvoering van Mozarts Maurerische Trauermusik. Ronan die non-verbaal is roept na afloop ineens heel hard 'Wauw' waarop iedereen in de zaal begint te lachen en te applaudisseren. De 'Wauw' van Ronan ging daarna de hele wereld over.

Het verhaal van Ronan is door Todd Boss (tekst) en Rahsin Keiriyeh (beeld) prachtig vastgelegd in dit prentenboek. Edward van de Vendel verzorgde de vertaling.

Het boek heeft mooie, treffende illustraties waarin de kleur rood (warmrood) steeds naar voren komt. In weinig woorden wordt de situatie van Ronan geschetst, het verhaal spreekt voor zich. De stille Ronan, de bezorgdheid van de ouders en het enthousiasme van opa worden duidelijk weergegeven. De stilte wordt benadrukt door het zinnetje "Ronan blijft stil" dat meerdere keren terugkomt. Als de muziek begint te spelen verandert Ronans gezichtsuitdrukking, hij wordt meegevoerd door de (kracht van de) muziek, hij buitelt en draait en zweeft ontspannen mee waarna zijn legendarische "Wauw" klinkt, dat veel losmaakt. Daarna is hij stil, veelzeggend stil.
Opvallend is het hondje dat continue aanwezig is. Er wordt niet uitgelegd waarom, ik kan me zo voorstellen dat het hondje een vriend is voor Ronan, een steun en toeverlaat. Dieren voelen dingen die mensen niet voelen en vooral voor neuro divergente kinderen kan een dier veel betekenen.

Wat een prachtig, hartverwarmend verhaal! Een verhaal dat niet onberoerd laat, zeker omdat het waargebeurd is. Dit boek kan begrip geven, maar ook (h)erkenning en steun.

Een verhaal waarin neurodivergentie belicht wordt op een hele bijzondere manier. Het geeft non-verbale kinderen een stem.

Ik wil uitgeverij Karmijn en het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.