Prachtige afsluiting van een meeslepende trilogie

De laatste terugkeer vormt het derde en afsluitende deel in de reeks rond tijdglijder Pixie Tate. Net als in de eerdere delen – Schaduwen van de tijd en Geheimen van de zee – keert Pixie terug in de tijd om een verloren ziel naar het Licht te begeleiden. Toch ligt de echte kern van dit verhaal bij de liefde tussen Pixie en Cavill.
Hun relatie is per definitie onmogelijk: Cavill leeft in het verleden en is daar ook gestorven. Pixie beseft dat ze deze liefde moet loslaten, hoe pijnlijk dat ook is. Die innerlijke strijd vormt de emotionele ruggengraat van het verhaal. De vraag die blijft nazinderen: kan ware liefde de grenzen van tijd en dood overstijgen?
Montefiore weet opnieuw te betoveren met haar beeldende en sfeervolle schrijfstijl. Als lezer word je moeiteloos een eeuw terug in de tijd gezogen. De beschrijvingen van het theaterleven zijn bijzonder levendig: je hoort als het ware het geroezemoes voor de première en voelt de spanning achter de coulissen. Tegelijk verwerkt de auteur subtiel de verschillen tussen toen en nu, wat het verhaal extra diepgang geeft.
Het is sterk aan te raden om deze trilogie in de juiste volgorde te lezen. Niet alleen om het verhaal volledig te begrijpen, maar ook om geleidelijk in de unieke sfeer te groeien waarin het paranormale een belangrijke rol speelt.
Pixie Tate is een hoofdpersonage met overtuigende diepgang. Haar emoties zijn tastbaar: haar liefde voor Cavill, haar vastberadenheid om het juiste te doen, maar ook haar frustratie en machteloosheid tegenover het lot. Juist die gelaagdheid maakt haar bijzonder menselijk en herkenbaar.
In haar nawoord geeft Montefiore aan hoe moeilijk het was om afscheid te nemen van deze personages. Dat gevoel wordt moeiteloos overgebracht op de lezer, die het boek met eenzelfde weemoed dichtslaat. Een mooi en passend einde van een warme, meeslepende reeks.