De tragiek van zijn vaders leven verwoordt Thomése uiteindelijk vol liefde.

Na de dood van zijn moeder, in 2018, gaat P.F. [Frans] Thomése op zoek naar zijn roots, of eigenlijk wil hij onderzoeken wie zijn ouders waren en dan vooral zijn vader, want 'zijn moeder zou hij het liefst negeren’.
Met de nodige zelfspot en aannames over de aristocratische en militaire voorvaderen, de bastaardzoon en de accent aigu op de naam Thomése meandert de zoon door het verleden van zijn voorouders van zowel vader als moederszijde. Dat geeft een mooi tijdsbeeld, maar de frustratie van de schrijver is voelbaar, zo jammer dat hij niet meer weet, niet meer heeft gevraagd, maar het contact met zijn ouders was altijd uiterst moeizaam. Zijn moeder vertelde nooit wat en zijn vader zweeg omdat hij geen woorden had voor de oorlogsjaren, waar hij verschrikkingen en de dood in de ogen had gezien. Zijn vader dook liever terug in de tijd van zijn jongensjaren toen hij nog een veelbelovende toekomst voor zich had. Zijn studie heeft hij nooit afgemaakt, zijn eigen keuze heeft hij nooit kunnen maken. De tragiek van zijn vaders leven verwoordt Thomése pijnlijk en uiteindelijk vol liefde.
Van zijn ouders moest hij het niet echt hebben, maar gelukkig waren er nog wat flamboyante ooms en tantes. Thomése is een begenadigd schrijver, hij brengt mooie metaforen te berde e weet gedachten en gevoelens treffend te plaatsen, het verhaal leest als een trein en omdat een deel van zijn ouders jeugd zich in Heemstede en Haarlem voor en tijdens de oorlog afspeelt, had ik veel herkenningspunten. Mijn ouders waren generatiegenoten van Thoméses ouders en ik herken veel, zoals het Huis met de beelden aan de Wagenweg in Haarlem. De BS [Binnenlandse Strijdkrachten] en wapensmokkel, zaken in de oorlog waar mijn vader zich ook mee bezighield.