Geen idyllische vakantieherinneringen

Een boek over een familietragedie lijkt niet de meest originele keuze als schrijver, maar Schulman heeft er een originele draai aangegeven door het tijdsperspectief af te wisselen en op twee manieren tegen elkaar in te laten lopen.
De broers Benjamin, Pierre en Nils zijn samen op reis naar het vakantiehuis van hun jeugd om het as van hun moeder daar uit te strooien. Door de onbekende familietragedie zijn ze daar jaren niet geweest. Schulman geeft de ongemakkelijkheid van hun samenzijn goed weer, je voelt als lezer dat ze niet gewend zijn om lange gesprekken met elkaar te hebben en hun gevoelens te delen.
Deze hoofdstukken worden afgewisseld met het verhaal van de jeugd van de broers. Iedere zomer gingen ze met hun ouders op vakantie naar hun buitenhuis in Zweden ten midden van de bossen. Aangezien hun ouders ook vakantie hadden, werden ze vrij gelaten en moesten ze vooral zichzelf vermaken, kortom een recept voor narigheid. Schulman beschrijft geen romantische vakantieherinneringen, het verhaal schuurt regelmatig.
Het boek wordt geschreven vanuit de blik van de altijd toekijkende Benjamin, zowel vanuit het kind als de volwassen man. Het taalgebruik dat Schulman gebruikt voor de kindertijd is overtuigend, bij de volwassen hoofdstukken komt het niet communiceren en vastlopen duidelijk naar voren.
Het meest originele is het af- en oplopen van de tijd van de verschillende delen, waardoor de twee perspectieven bij elkaar komen. Hierin schuilt de verrassing van het boek en maakt dat het opvalt binnen het genre.