Een boek om onbevangen in te gaan

Een autobiografische roman roept altijd vragen op, wanneer is het echt en wanneer niet. Dat is bij Ik ga leven niet anders. Gül vertelt in dit boek over haar jeugd in een zwaar islamitisch gezin. Dat doet ze op een enerverende manier; ze noemt de zaken bij hun naam, ze gebruikt humor en wisselt dat af met hoogdravend taalgebruik. Deze combinatie maakt Ik ga leven een heel eigen boek.

Büsra, zoals Gül zichzelf noemt in het boek, loopt tegen de grenzen van haar leven op: de grenzen opgelegd door het geloof , maar ook de grens van haar eigen kunnen om alles te doen wat ze wil doen en twee verschillende levens met elkaar te combineren. Binnen het gezin wordt ze geacht een zeer teruggetrokken leven te leiden en zo snel mogelijk te trouwen. De vrijheid die de mannen krijgen is voor de vrouwen niet weggelegd, een verschil waar Gül al van jongs af aan problemen mee heeft. Buiten het gezin wil ze de vrijheid en het leven leiden van de studente die ze is. Die worsteling weet ze goed over te brengen.
Het boek gaat echter over meer, over hoe jongeren met verschillende culturele achtergronden samenleven en met de verschillen omgaan. Over hoe verschillend het geloof ervaren wordt en geleefd wordt. Je krijgt een inkijk in een wereld die normaal gesloten blijft. Dat maakt het boek heel interessant.

Een oudere auteur zou wellicht een wat mee afgewogen roman hebben geschreven, maar de energie van de jeugd die van het boek afspat, maakt dat het past bij een jonge vrouw die alles mee wil maken en wil beleven. Dan is er te weinig tijd voor afweging en probeer je alles uit.

Ik ga leven is een boek om onbevangen in te gaan en te leren van de wijsheden en ervaringen van Gül. Daarin zit de meerwaarde van dit boek.