Gedegen, scherpzinnig en hard

Wie Van Iperen heeft horen spreken tijdens de dodenherdenking van 2021, weet wat je kan verwachten een essay van haar hand: een gedegen, hard en scherpzinnig betoog. Die verwachting komt helemaal uit.
Interessant is dat Van Iperen kiest voor een genocide die in Nederland weinig bekendheid geniet: de volkerenmoord van de Hutu's op de Tutsi's in Rwanda.
Centraal in het verhaal van Van Iperen staat VN-commandant Roméo Dallaire. Hij voelt wat aanstaande is en probeert wanhopig de steun te krijgen van de VN om een bloedbad te voorkomen en de vredesmissie te laten slagen. Zoals de geschiedenis later uitwijst is dit totaal mislukt. Van Iperen probeert aan de hand van zijn verhaal te achterhalen waarom zo is misgelopen en waarom we nog steeds niet in staat zijn om volkerenmoorden te voorkomen. Hierbij is ze streng en rechtvaardig richting de lezer, gruwelijke details worden niet verzwegen. De lelijkste kant van de mensheid komt ruim aan bod.
De afwisseling tussen harde feiten en het verhalende deel over Dallaire werkt erg goed, Van Iperen werkt alle losse eindjes en uitstapjes goed aan elkaar. In de beperkte omvang van het essay weet ze het verhaal groots te brengen en is het essay zeer leerzaam.
Kortom een essay dat zeer interessant is om te lezen en na te denken over hoe het beter kan.